حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ خَشْرَمٍ، أَخْبَرَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، عَنْ مُجَالِدٍ، عَنْ أَبِي الْوَدَّاكِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، قَالَ كَانَ عِنْدَنَا خَمْرٌ لِيَتِيمٍ فَلَمَّا نَزَلَتِ الْمَائِدَةُ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْهُ وَقُلْتُ إِنَّهُ لِيَتِيمٍ . فَقَالَ " أَهْرِيقُوهُ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي سَعِيدٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ وَقَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَحْوُ هَذَا . وَقَالَ بِهَذَا بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ وَكَرِهُوا أَنْ تُتَّخَذَ الْخَمْرُ خَلاًّ وَإِنَّمَا كُرِهَ مِنْ ذَلِكَ وَاللَّهُ أَعْلَمُ أَنْ يَكُونَ الْمُسْلِمُ فِي بَيْتِهِ خَمْرٌ حَتَّى يَصِيرَ خَلاًّ . وَرَخَّصَ بَعْضُهُمْ فِي خَلِّ الْخَمْرِ إِذَا وُجِدَ قَدْ صَارَ خَلاًّ . أَبُو الْوَدَّاكِ اسْمُهُ جَبْرُ بْنُ نَوْفٍ .
Бизга Али ибн Хашрам ривоят қилди, у деди: бизга Исо ибн Юнус хабар берди, у Мужолиддан, у Абул-Ваддокдан, у Абу Саиддан (ривоят қилди), у деди: Бизнинг ҳузуримизда бир етимга тегишли хамр (майи) бор эди. Моида (сураси) нозил бўлганда, мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан у ҳақида сўрадим ва: «У етимникидир,» дедим. Шунда у: «Уни тўкиб ташланглар,» дедилар. У (Термизий) деди: бу бобда Анас ибн Моликдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Абу Саиднинг ҳадиси ҳасан [саҳиҳ] ҳадисдир. Бунинг ўхшаши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бошқа йўллар орқали ҳам ривоят қилинган. Баъзи илм аҳли шунга кўра сўз айтиб, хамрни сирка қилиб олишни макруҳ кўрганлар. Бундан макруҳ кўрилган нарса — Аллаҳ билувчироқ — мусулмоннинг уйида хамр сиркага айлангунича туришидир. Улардан баъзилари эса, хамр сиркага айланиб қолган ҳолда топилса, унинг сиркасига рухсат берганлар. Абул-Ваддокнинг исми Жабр ибн Навфдир.