حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي هِنْدٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ خَطَبَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي يَوْمِ نَحْرٍ فَقَالَ " لاَ يَذْبَحَنَّ أَحَدُكُمْ حَتَّى يُصَلِّيَ " . قَالَ فَقَامَ خَالِي فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا يَوْمٌ اللَّحْمُ فِيهِ مَكْرُوهٌ وَإِنِّي عَجَّلْتُ نُسُكِي لأُطْعِمَ أَهْلِي وَأَهْلَ دَارِي أَوْ جِيرَانِي . قَالَ " فَأَعِدْ ذَبْحًا آخَرَ " . فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ عِنْدِي عَنَاقُ لَبَنٍ وَهِيَ خَيْرٌ مِنْ شَاتَىْ لَحْمٍ أَفَأَذْبَحُهَا قَالَ " نَعَمْ وَهِيَ خَيْرُ نَسِيكَتَيْكَ وَلاَ تُجْزِئُ جَذَعَةٌ لأَحَدٍ بَعْدَكَ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ جَابِرٍ وَجُنْدَبٍ وَأَنَسٍ وَعُوَيْمِرِ بْنِ أَشْقَرَ وَابْنِ عُمَرَ وَأَبِي زَيْدٍ الأَنْصَارِيِّ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنْ لاَ يُضَحَّى بِالْمِصْرِ حَتَّى يُصَلِّيَ الإِمَامُ وَقَدْ رَخَّصَ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ لأَهْلِ الْقُرَى فِي الذَّبْحِ إِذَا طَلَعَ الْفَجْرُ وَهُوَ قَوْلُ ابْنِ الْمُبَارَكِ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَقَدْ أَجْمَعَ أَهْلُ الْعِلْمِ أَنْ لاَ يُجْزِئَ الْجَذَعُ مِنَ الْمَعْزِ وَقَالُوا إِنَّمَا يُجْزِئُ الْجَذَعُ مِنَ الضَّأْنِ .
Бизга Али ибн Ҳужр ривоят қилди, у деди: бизга Исмоил ибн Иброҳим хабар берди, у Довуд ибн Абу Ҳинддан, у аш-Шаъбийдан, у ал-Баро ибн Озиб (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга наҳр (қурбонлик) кунида хутба қилиб: «Сизлардан бирингиз (байрам) намозини ўқимасдан туриб асло (қурбонлик молларини) сўймасин,» дедилар. У деди: Шунда менинг тоғам туриб: «Эй Расулуллаҳ, бу шундай кунки, унда гўшт (севимли, ҳаммага) ёқимли бўлади, мен эса қурбонлигимни оилам ва уй аҳлимга — ёки: қўшниларимга — едириш учун шошилдим (олдинроқ сўйдим),» деди. У: «Ундай бўлса, бошқа қурбонлик сўйгин,» дедилар. У: «Эй Расулуллаҳ, менинг ҳузуримда бир яшар (сутдан ажралган) эчки боласи бор, у иккита гўшт қўйимдан ҳам яхшироқдир, уни сўяйми?» деди. У: «Ҳа, у сенинг икки қурбонлигингнинг яхшироғидир. Лекин сендан кейин ҳеч ким учун (эчкининг) жазаъаси кифоя қилмайди,» дедилар. У деди: Бу бобда Жобир, Жундаб, Анас, Уваймир ибн Ашқар, Ибн Умар ва Абу Зайд ал-Ансорийдан (ҳам ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Илм аҳлининг аксарияти ҳузурида шунга амал қилинади: шаҳарда имом (байрам) намозини ўқимагунча қурбонлик сўйилмайди. Илм аҳлидан бир қавм эса қишлоқ аҳлига тонг ёришгач (қурбонлик) сўйишга рухсат берганлар ва бу Ибн ал-Муборакнинг сўзидир. Абу Исо (Термизий) деди: Илм аҳли эчкининг жазаъаси кифоя қилмаслигига иттифоқ қилганлар ва: «Фақат қўйнинг жазаъаси кифоя қилади,» деганлар.