حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ وَكِيعٍ، حَدَّثَنَا أَبُو خَالِدٍ الأَحْمَرُ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم صَلَّى إِلَى بَعِيرِهِ أَوْ رَاحِلَتِهِ وَكَانَ يُصَلِّي عَلَى رَاحِلَتِهِ حَيْثُمَا تَوَجَّهَتْ بِهِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَهُوَ قَوْلُ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ لاَ يَرَوْنَ بِالصَّلاَةِ إِلَى الْبَعِيرِ بَأْسًا أَنْ يَسْتَتِرَ بِهِ .
Бизга Суфён ибн Вакииъ ривоят қилди, бизга Абу Холид ал-Аҳмар ривоят қилди, Убайдуллаҳ ибн Умардан, у Нофиъдан, у Ибн Умардан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) туяси ёки улови (роҳиласи) томон (уни тўсиқ қилиб) намоз ўқидилар ва улови қайси томонга йўналса, ўша томонда улови устида намоз ўқир эдилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Бу илм аҳлининг баъзиларининг сўзидир; улар туя томон (уни тўсиқ қилиб) намоз ўқишни унда зарари йўқ деб биладилар.