حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، - هُوَ الطَّيَالِسِيُّ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، أَخْبَرَنَا سَعْدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا جَلَسَ فِي الرَّكْعَتَيْنِ الأُولَيَيْنِ كَأَنَّهُ عَلَى الرَّضْفِ . قَالَ شُعْبَةُ ثُمَّ حَرَّكَ سَعْدٌ شَفَتَيْهِ بِشَيْءٍ فَأَقُولُ حَتَّى يَقُومَ فَيَقُولُ حَتَّى يَقُومَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ إِلاَّ أَنَّ أَبَا عُبَيْدَةَ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ أَبِيهِ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ يَخْتَارُونَ أَنْ لاَ يُطِيلَ الرَّجُلُ الْقُعُودَ فِي الرَّكْعَتَيْنِ الأُولَيَيْنِ وَلاَ يَزِيدَ عَلَى التَّشَهُّدِ شَيْئًا . وَقَالُوا إِنْ زَادَ عَلَى التَّشَهُّدِ فَعَلَيْهِ سَجْدَتَا السَّهْوِ . هَكَذَا رُوِيَ عَنِ الشَّعْبِيِّ وَغَيْرِهِ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, бизга Абу Довуд — у Таёлисий — ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, бизга Саъд ибн Иброҳим хабар бериб деди: Мен Абу Убайда ибн Абдуллаҳ ибн Масъудни отасидан ривоят қилиб айтаётганини эшитдим, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дастлабки икки ракатда ўтирганларида гўё қизиган тошлар устида ўтиргандай (тез туриб кетардилар). Шуъба деди: Сўнг Саъд лабини бирор нарса (айтиб) қимирлатди, мен: «То тургунига қадарми?» дейман, у: «То тургунига қадар,» дейди. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳадис ҳасандир, фақат Абу Убайда отасидан (бевосита) эшитмаган. Илм аҳли ҳузурида амал шунга кўрадирки, улар киши дастлабки икки ракатда ўтиришни чўзмаслигини ва ташаҳҳудга бирор нарса қўшмаслигини ихтиёр қиладилар. Улар: «Агар ташаҳҳудга (бирор нарса) қўшса, унга саҳв саждалари (лозим) бўлади,» дедилар. Шаъбий ва бошқалардан ҳам шундай ривоят қилинган.