حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنْ عِسْلِ بْنِ سُفْيَانَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ السَّدْلِ فِي الصَّلاَةِ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي جُحَيْفَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي هُرَيْرَةَ لاَ نَعْرِفُهُ مِنْ حَدِيثِ عَطَاءٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ مَرْفُوعًا إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ عِسْلِ بْنِ سُفْيَانَ . وَقَدِ اخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي السَّدْلِ فِي الصَّلاَةِ فَكَرِهَ بَعْضُهُمُ السَّدْلَ فِي الصَّلاَةِ وَقَالُوا هَكَذَا تَصْنَعُ الْيَهُودُ . وَقَالَ بَعْضُهُمْ إِنَّمَا كُرِهَ السَّدْلُ فِي الصَّلاَةِ إِذَا لَمْ يَكُنْ عَلَيْهِ إِلاَّ ثَوْبٌ وَاحِدٌ فَأَمَّا إِذَا سَدَلَ عَلَى الْقَمِيصِ فَلاَ بَأْسَ . وَهُوَ قَوْلُ أَحْمَدَ وَكَرِهَ ابْنُ الْمُبَارَكِ السَّدْلَ فِي الصَّلاَةِ .
Бизга Ҳаннод ривоят қилди, бизга Қабиса Ҳаммод ибн Саламадан, у Исл ибн Суфёндан, у Ато ибн Абу Рабоҳдан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилди)ки, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозда садл (кийимни елкадан тушириб қўйиб юбориш)дан қайтардилар. (Термизий) деди: Бу бобда Абу Жуҳайфадан ҳам (ривоят бор). Абу Исо (Термизий) деди: Абу Ҳурайранинг ҳадисини биз Атонинг Абу Ҳурайрадан (қилган) марфуъ ҳадиси тарзида фақат Исл ибн Суфённинг ҳадиси орқалигина биламиз. Илм аҳли намозда садл ҳақида ихтилоф қилганлар: баъзилари намозда садлни макруҳ кўриб: «Яҳудийлар шундай қилади,» дедилар. Баъзилари эса: «Намозда садл фақат устида битта кийимдан бошқа нарса бўлмаганда макруҳ қилинган; аммо кўйлак устидан садл қилса, зарари йўқ,» дедилар. Бу Аҳмаднинг сўзидир. Ибнул-Муборак намозда садлни макруҳ кўрган.