حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى الْبَصْرِيُّ، حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ سُلَيْمَانَ الضُّبَعِيُّ، عَنْ أَبِي عِمْرَانَ الْجَوْنِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الصَّامِتِ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَا أَبَا ذَرٍّ أُمَرَاءُ يَكُونُونَ بَعْدِي يُمِيتُونَ الصَّلاَةَ فَصَلِّ الصَّلاَةَ لِوَقْتِهَا فَإِنْ صُلِّيَتْ لِوَقْتِهَا كَانَتْ لَكَ نَافِلَةً وَإِلاَّ كُنْتَ قَدْ أَحْرَزْتَ صَلاَتَكَ " . وَفِي الْبَابِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ وَعُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي ذَرٍّ حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَهُوَ قَوْلُ غَيْرِ وَاحِدٍ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ يَسْتَحِبُّونَ أَنْ يُصَلِّيَ الرَّجُلُ الصَّلاَةَ لِمِيقَاتِهَا إِذَا أَخَّرَهَا الإِمَامُ ثُمَّ يُصَلِّي مَعَ الإِمَامِ وَالصَّلاَةُ الأُولَى هِيَ الْمَكْتُوبَةُ عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ . وَأَبُو عِمْرَانَ الْجَوْنِيُّ اسْمُهُ عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ حَبِيبٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Мусо ал-Басрий ривоят қилди, бизга Жаъфар ибн Сулаймон аз-Зубаий, Абу Имрон ал-Жавнийдан, у Абдуллаҳ ибнус-Сомитдан, у Абу Заррдан (ривоят қилди), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Абу Зарр, мендан кейин шундай амирлар бўладики, улар намозни (вақтидан кечиктириб) ўлдирадилар. Сен намозни ўз вақтида ўқиб ол. Агар (жамоат билан) ўз вақтида ўқилса, у сен учун нафл бўлади, акс ҳолда сен намозингни сақлаб қолган бўласан,» дедилар. Бу бобда Абдуллаҳ ибн Масъуд ва Убодда ибнус-Сомитдан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Абу Заррнинг ҳадиси ҳасан ҳадисдир. Бу илм аҳлидан бир нечтасининг сўзидир; улар имом намозни кечиктирса, киши намозни ўз вақтида ўқиб, сўнг имом билан (яна) ўқишини мустаҳаб кўрадилар; кўпчилик илм аҳли наздида биринчи намоз фарз (мактуба) ҳисобланади. Абу Имрон ал-Жавнийнинг исми Абдулмалик ибн Ҳабибдир.