حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ رَبِيعَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ بْنِ الْحَكَمِ الْفَزَارِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ عَلِيًّا، يَقُولُ إِنِّي كُنْتُ رَجُلاً إِذَا سَمِعْتُ مِنْ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَدِيثًا نَفَعَنِي اللَّهُ مِنْهُ بِمَا شَاءَ أَنْ يَنْفَعَنِي بِهِ وَإِذَا حَدَّثَنِي رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ اسْتَحْلَفْتُهُ فَإِذَا حَلَفَ لِي صَدَّقْتُهُ وَإِنَّهُ حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرٍ وَصَدَقَ أَبُو بَكْرٍ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَا مِنْ رَجُلٍ يُذْنِبُ ذَنْبًا ثُمَّ يَقُومُ فَيَتَطَهَّرُ ثُمَّ يُصَلِّي ثُمَّ يَسْتَغْفِرُ اللَّهَ إِلاَّ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ " . ثُمَّ قَرَأَ هَذِهِ الآيَةَ : (وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَمَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ اللَّهُ وَلَمْ يُصِرُّوا عَلَى مَا فَعَلُوا وَهُمْ يَعْلَمُونَ ) . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ وَأَبِي الدَّرْدَاءِ وَأَنَسٍ وَأَبِي أُمَامَةَ وَمُعَاذٍ وَوَاثِلَةَ وَأَبِي الْيَسَرِ وَاسْمُهُ كَعْبُ بْنُ عَمْرٍو . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَلِيٍّ حَدِيثٌ حَسَنٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ مِنْ حَدِيثِ عُثْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ . وَرَوَى عَنْهُ شُعْبَةُ وَغَيْرُ وَاحِدٍ فَرَفَعُوهُ مِثْلَ حَدِيثِ أَبِي عَوَانَةَ . وَرَوَاهُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ وَمِسْعَرٌ فَأَوْقَفَاهُ وَلَمْ يَرْفَعَاهُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ رُوِيَ عَنْ مِسْعَرٍ هَذَا الْحَدِيثُ مَرْفُوعًا أَيْضًا . وَلاَ نَعْرِفُ لأَسْمَاءَ بْنِ الْحَكَمِ حَدِيثًا مَرْفُوعًا إِلاَّ هَذَا .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Абу Авона ривоят қилди, Усмон ибн ал-Муғирадан, у Али ибн Робиадан, у Асмо ибн ал-Ҳакам ал-Фазорийдан (ривоят қилдики), у деди: мен Алининг шундай деганини эшитдим: «Мен шундай киши эдимки, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бир ҳадис эшитсам, Аллаҳ уни қанча наф беришни хоҳласа, шунча менга ундан наф берарди. Унинг ашобларидан бир киши менга (ҳадис) ривоят қилса, ундан қасам ичирар эдим; менга қасам ичса, уни тасдиқлар эдим. Менга Абу Бакр ривоят қилди — Абу Бакр рост айтди — у деди: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деганларини эшитдим: «Қайси бир киши гуноҳ қилиб, сўнг туриб таҳорат олса, сўнг намоз ўқиса, сўнг Аллаҳдан мағфират сўраса, Аллаҳ уни албатта кечиради.» Сўнг у бу оятни ўқиди: «Ва улар фоҳиша иш қилиб қўйсалар ёки ўзларига зулм қилсалар, Аллаҳни эслаб, гуноҳлари учун мағфират сўрайдиганлардир — гуноҳларни Аллаҳдан ўзга ким кечиради? — ва улар қилган ишларида била туриб давом этмайдилар» (Али Имрон сураси, 135).» (Термизий) деди: бу бобда ибн Масъуд, Абуд-Дардо, Анас, Абу Умома, Муоз, Восила ва Абул-Ясар — унинг исми Каъб ибн Амр — дан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Алининг ҳадиси ҳасандир; биз уни фақат шу йўл билан, Усмон ибн ал-Муғиранинг ҳадисидан биламиз. Ундан Шуъба ва бошқа бирортадан кўплари ривоят қилиб, уни Абу Авонанинг ҳадиси каби марфуъ (Набийга) етказдилар. Суфён ас-Саврий ва Мисъар эса уни мавқуф қилиб (Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)гача етказмай) ривоят қилдилар. Бу ҳадис Мисъардан марфуъ (ҳолда) ҳам ривоят қилинган. Биз Асмо ибн ал-Ҳакамнинг бундан бошқа марфуъ ҳадисини билмаймиз.