حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ عِيسَى الْمَرْوَزِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ، قَالَ سَمِعْتُ مَالِكَ بْنَ أَنَسٍ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا صَلَّى رَكْعَتَىِ الْفَجْرِ فَإِنْ كَانَتْ لَهُ إِلَىَّ حَاجَةٌ كَلَّمَنِي وَإِلاَّ خَرَجَ إِلَى الصَّلاَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَدْ كَرِهَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمُ الْكَلاَمَ بَعْدَ طُلُوعِ الْفَجْرِ حَتَّى يُصَلِّيَ صَلاَةَ الْفَجْرِ إِلاَّ مَا كَانَ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ أَوْ مِمَّا لاَ بُدَّ مِنْهُ وَهُوَ قَوْلُ أَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ .
Бизга Юсуф ибн Исо ал-Марвазий ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Идрис ривоят қилиб, деди: Мен Молик ибн Анасдан эшитдим, у Абун-Назрдан, у Абу Саламадан, у Оишадан (ривоят қилдики), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бомдоднинг (фажрнинг) икки ракаатини ўқиганларида, агар менинг билан ишлари бўлса мен билан гаплашардилар, акс ҳолда намозга (чиқиб) кетардилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан ва бошқалардан баъзи илм аҳли фажр (тонги) чиққанидан кейин бомдод намозини ўқигунча гаплашишни макруҳ кўрганлар — Аллаҳни зикр қилиш ёки муқаррар (зарур) нарсадан бошқа. Бу Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир.