حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَوْفَى، عَنْ سَعْدِ بْنِ هِشَامٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا لَمْ يُصَلِّ مِنَ اللَّيْلِ - مَنَعَهُ مِنْ ذَلِكَ النَّوْمُ أَوْ غَلَبَتْهُ عَيْنَاهُ صَلَّى مِنَ النَّهَارِ ثِنْتَىْ عَشْرَةَ رَكْعَةً . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَسَعْدُ بْنُ هِشَامٍ هُوَ ابْنُ عَامِرٍ الأَنْصَارِيُّ وَهِشَامُ بْنُ عَامِرٍ هُوَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . حَدَّثَنَا عَبَّاسٌ هُوَ ابْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ الْعَنْبَرِيُّ حَدَّثَنَا عَتَّابُ بْنُ الْمُثَنَّى عَنْ بَهْزِ بْنِ حَكِيمٍ قَالَ كَانَ زُرَارَةُ بْنُ أَوْفَى قَاضِيَ الْبَصْرَةِ وَكَانَ يَؤُمُّ فِي بَنِي قُشَيْرٍ فَقَرَأَ يَوْمًا فِي صَلاَةِ الصُّبْحِ: (فَإِذَا نُقِرَ فِي النَّاقُورِ * فَذَلِكَ يَوْمَئِذٍ يَوْمٌ عَسِيرٌ ) فَخَرَّ مَيِّتًا فَكُنْتُ فِيمَنِ احْتَمَلَهُ إِلَى دَارِهِ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Абу Авона ривоят қилди, Қатодадан, у Зуроро ибн Авфодан, у Саъд ибн Ҳишомдан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилди). У деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кечаси намоз ўқий олмасалар — буни уйқу тўсган ёки кўзлари (уйқу) ғолиб келган бўлса — кундузи ўн икки ракат ўқир эдилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Абу Исо (Термизий) деди: Саъд ибн Ҳишом — у Ибн Омир ал-Ансорийдир, Ҳишом ибн Омир эса Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидандир. Бизга Аббос — у Ибн Абдулазим ал-Анбарийдир — ривоят қилди, у деди: бизга Аттоб ибн ал-Мусанно ривоят қилди, Баҳз ибн Ҳакимдан. У деди: Зуроро ибн Авфо Басра қозиси бўлиб, Бану Қушайрга (имом бўлиб) намоз ўқитар эди. Бир куни у Бомдод намозида: «Қачонки Сур (карнай)га пуфланса, ана ўша кун — қийин бир кундир,» (оятини) қироат қилди-да, ўлиб қулаб тушди. Мен уни уйига кўтарганлардан бири эдим.