حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ وَكِيعٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْفُضَيْلِ، عَنْ أَبِي سُفْيَانَ، طَرِيفٍ السَّعْدِيِّ عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مِفْتَاحُ الصَّلاَةِ الطُّهُورُ وَتَحْرِيمُهَا التَّكْبِيرُ وَتَحْلِيلُهَا التَّسْلِيمُ وَلاَ صَلاَةَ لِمَنْ لَمْ يَقْرَأْ بــ"الْحَمْدُ" وَسُورَةٍ _ فِي فَرِيضَةٍ أَوْ غَيْرِهَا " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَفِي الْبَابِ عَنْ عَلِيٍّ وَعَائِشَةَ . قَالَ وَحَدِيثُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ فِي هَذَا أَجْوَدُ إِسْنَادًا وَأَصَحُّ مِنْ حَدِيثِ أَبِي سَعِيدٍ وَقَدْ كَتَبْنَاهُ فِي أَوَّلِ كِتَابِ الْوُضُوءِ . وَالْعَمَلُ عَلَيْهِ عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَنْ بَعْدَهُمْ . وَبِهِ يَقُولُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ وَابْنُ الْمُبَارَكِ وَالشَّافِعِيُّ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ أَنَّ تَحْرِيمَ الصَّلاَةِ التَّكْبِيرُ وَلاَ يَكُونُ الرَّجُلُ دَاخِلاً فِي الصَّلاَةِ إِلاَّ بِالتَّكْبِيرِ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَسَمِعْتُ أَبَا بَكْرٍ مُحَمَّدَ بْنَ أَبَانَ مُسْتَمْلِيَ وَكِيعٍ يَقُولُ سَمِعْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ مَهْدِيٍّ يَقُولُ لَوِ افْتَتَحَ الرَّجُلُ الصَّلاَةَ بِسَبْعِينَ اسْمًا مِنْ أَسْمَاءِ اللَّهِ وَلَمْ يُكَبِّرْ لَمْ يُجْزِهِ وَإِنْ أَحْدَثَ قَبْلَ أَنْ يُسَلِّمَ أَمَرْتُهُ أَنْ يَتَوَضَّأَ ثُمَّ يَرْجِعَ إِلَى مَكَانِهِ فَيُسَلِّمَ إِنَّمَا الأَمْرُ عَلَى وَجْهِهِ . قَالَ وَأَبُو نَضْرَةَ اسْمُهُ الْمُنْذِرُ بْنُ مَالِكِ بْنِ قُطَعَةَ .
Бизга Суфён ибн Вакииъ ривоят қилди, у деди: бизга Муҳаммад ибн ал-Фузайл Абу Суфён Тариф ас-Саъдийдан, у Абу Назрадан, у Абу Саиддан (ривоят қилди), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Намознинг калити таҳоратдир, уни (бошқа нарсалардан) ҳаром (манъ) қилувчи такбирдир ва уни (қайтадан) ҳалол қилувчи саломдир. Фарзда ёки ундан бошқасида «ал-Ҳамд»ни (Фотиҳани) ва бир сура(ни) ўқимаган кишининг намози йўқ,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳасан ҳадисдир. Бу бобда Али ва Оишадан (ҳам ривоятлар) бор. У деди: Али ибн Абу Толибнинг бу (хусусдаги) ҳадиси исноди жиҳатидан Абу Саид ҳадисидан кўра аъло ва саҳиҳроқдир; уни биз вузу китобининг бошида ёзганмиз. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан ва улардан кейингилардан бўлган илм аҳли ҳузурида амал шунга биноандир. Суфён ас-Саврий, Ибнул-Муборак, Шофиий, Аҳмад ва Ишоқ ҳам шуни айтадилар: намозни ҳаром (манъ) қилувчи такбирдир ва киши такбирсиз намозга кирмайди. Абу Исо деди: мен Абу Бакр Муҳаммад ибн Абонни — Вакииънинг мустамлийсини (матн ёздирувчисини) шундай деганини эшитдим: мен Абдураҳмон ибн Маҳдийни шундай деганини эшитдим: агар киши намозни Аллаҳнинг исмларидан етмишта исм билан бошласа-ю, такбир айтмаса, бу унга кифоя қилмайди. Агар салом беришдан олдин таҳорати бузилса, мен унга таҳорат қилиб, сўнгра ўз жойига қайтиб салом беришни буюрардим; иш фақат ўз ҳолича (аслига кўра)дир. У деди: Абу Назранинг исми ал-Мунзир ибн Молик ибн Қутъадир.