حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ، عَنْ قَبِيصَةَ بْنِ هُلْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَؤُمُّنَا فَيَأْخُذُ شِمَالَهُ بِيَمِينِهِ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ وَغُطَيْفِ بْنِ الْحَارِثِ وَابْنِ عَبَّاسٍ وَابْنِ مَسْعُودٍ وَسَهْلِ بْنِ سَعْدٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ هُلْبٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالتَّابِعِينَ وَمَنْ بَعْدَهُمْ يَرَوْنَ أَنْ يَضَعَ الرَّجُلُ يَمِينَهُ عَلَى شِمَالِهِ فِي الصَّلاَةِ . وَرَأَى بَعْضُهُمْ أَنْ يَضَعَهُمَا فَوْقَ السُّرَّةِ . وَرَأَى بَعْضُهُمْ أَنْ يَضَعَهُمَا تَحْتَ السُّرَّةِ . وَكُلُّ ذَلِكَ وَاسِعٌ عِنْدَهُمْ . وَاسْمُ هُلْبٍ يَزِيدُ بْنُ قُنَافَةَ الطَّائِيُّ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Абул-Аҳвас Симок ибн Ҳарбдан, у Қабиса ибн Ҳулбдан, у отаси (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилди), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга имом бўлардилар ва ўнг (қўл)лари билан чап (қўл)ларини ушлардилар. У деди: бу бобда Воил ибн Ҳужр, Ғутайф ибнул-Ҳорис, Ибн Аббос, Ибн Масъуд ва Саҳл ибн Саъддан (ҳам ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Ҳулб ҳадиси ҳасан ҳадисдир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан, тобеинлардан ва улардан кейингилардан бўлган илм аҳли ҳузурида амал шунга биноандир; улар киши намозда ўнг (қўл)ини чап (қўл)и устига қўйишини (лозим) кўрадилар. Улардан баъзилари уларни киндик устига қўйишни (лозим) кўрдилар, баъзилари эса уларни киндик остига қўйишни (лозим) кўрдилар; буларнинг ҳаммаси улар наздида кенг (жоиз)дир. Ҳулбнинг исми Язид ибн Қунофа ат-Тоийдир.