حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، قَالَ أَنْبَأَنَا شُعْبَةُ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو الْفَيْضِ، قَالَ سَمِعْتُ سُلَيْمَ بْنَ عَامِرٍ، يَقُولُ كَانَ بَيْنَ مُعَاوِيَةَ وَبَيْنَ أَهْلِ الرُّومِ عَهْدٌ وَكَانَ يَسِيرُ فِي بِلاَدِهِمْ حَتَّى إِذَا انْقَضَى الْعَهْدُ أَغَارَ عَلَيْهِمْ فَإِذَا رَجُلٌ عَلَى دَابَّةٍ أَوْ عَلَى فَرَسٍ وَهُوَ يَقُولُ اللَّهُ أَكْبَرُ وَفَاءٌ لاَ غَدْرٌ . وَإِذَا هُوَ عَمْرُو بْنُ عَبَسَةَ فَسَأَلَهُ مُعَاوِيَةُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ كَانَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ قَوْمٍ عَهْدٌ فَلاَ يَحُلَّنَّ عَهْدًا وَلاَ يَشُدَّنَّهُ حَتَّى يَمْضِيَ أَمَدُهُ أَوْ يَنْبِذَ إِلَيْهِمْ عَلَى سَوَاءٍ " . قَالَ فَرَجَعَ مُعَاوِيَةُ بِالنَّاسِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, бизга Абу Довуд ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба хабар берди, у деди: менга Абул-Файз хабар берди, у деди: мен Сулайм ибн Омирнинг шундай деганини эшитдим: Муовия билан Рум аҳли ўртасида (сулҳ) аҳди бор эди, у уларнинг юртларида (уруш қилмай) юрар эди, токи аҳд муддати тугагач, уларга ҳужум қилмоқчи бўлди. Шу пайт бир киши улов устида — ёки от устида — туриб: «Аллаҳу акбар! Аҳдга вафо, хиёнат эмас!» дер эди. У Амр ибн Абаса экан. Муовия ундан бу ҳақда сўради. У: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деяётганларини эшитганман: «Кимнинг ўзи билан бирор қавм ўртасида аҳд бўлса, унинг муддати ўтмагунча ёки баробар (огоҳлик) билан уларга (аҳдни бекор қилганини) эълон қилмагунча, аҳдни бузмасин ва (қарши томонни) боғлаб қўймасин,» дедилар,» деди. (Ровий) деди: Муовия одамлар билан (орқага) қайтди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.