Жангда собит туриш

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ قَالَ لَنَا رَجُلٌ أَفَرَرْتُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَا أَبَا عُمَارَةَ قَالَ لاَ وَاللَّهِ مَا وَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَكِنْ وَلَّى سَرَعَانُ النَّاسِ تَلَقَّتْهُمْ هَوَازِنُ بِالنَّبْلِ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى بَغْلَتِهِ وَأَبُو سُفْيَانَ بْنُ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ آخِذٌ بِلِجَامِهَا وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏ "‏ أَنَا النَّبِيُّ لاَ كَذِبْ أَنَا ابْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبْ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى وَفِي الْبَابِ عَنْ عَلِيٍّ وَابْنِ عُمَرَ ‏.‏ وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, (у деди): бизга Яҳё ибн Саид ривоят қилди, (у деди): бизга Суфён ас-Саврий ривоят қилди, (у деди): бизга Абу Ишоқ ривоят қилди, ал-Баро ибн Озиб (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: «Бир киши бизга: «Эй Абу Умора, сизлар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (қўрқиб) қочиб кетдингизми?» деди. У деди: «Йўқ, Аллаҳга қасамки, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қайтиб (қочиб) кетмадилар, балки шошқалоқ одамлар қайтиб кетишди, Ҳавозин (қабиласи) уларни ўқлар билан қарши олди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эса ўз хачирларида эдилар, Абу Суфён ибн ал-Ҳорис ибн Абдулмутталиб унинг жиловидан ушлаб турарди ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Мен Набийман, (бунда) ёлғон йўқ, мен Абдулмутталибнинг ўғлиманман,» дердилар.»» Абу Исо (Термизий) деди: бу бобда Али ва Ибн Умардан (ҳам ривоят) бор. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُمَرَ بْنِ عَلِيٍّ الْمُقَدَّمِيُّ الْبَصْرِيُّ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ سُفْيَانَ بْنِ حُسَيْنٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ لَقَدْ رَأَيْتُنَا يَوْمَ حُنَيْنٍ وَإِنَّ الْفِئَتَيْنِ لَمُوَلِّيَتَيْنِ وَمَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِائَةُ رَجُلٍ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ مِنْ حَدِيثِ عُبَيْدِ اللَّهِ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн Умар ибн Али ал-Муқаддамий ал-Басрий ривоят қилди, (у деди): менга отам ривоят қилди, Суфён ибн Ҳусайндан, у Убайдуллаҳ ибн Умардан, у Нофиъдан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: «Ҳунайн кунини кўрганман: иккала (лашкар) гуруҳ ҳам (қочиб) қайтаётган эди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга (эса ҳатто) юз киши (ҳам) йўқ эди.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳ ғарибдир. Биз уни Убайдуллаҳнинг ҳадисидан фақат шу йўл билан биламиз, холос.