حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ زَيْدِ بْنِ أَنَسٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسًا، يَقُولُ أَنْفَجْنَا أَرْنَبًا بِمَرِّ الظَّهْرَانِ فَسَعَى أَصْحَابُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم خَلْفَهَا فَأَدْرَكْتُهَا فَأَخَذْتُهَا فَأَتَيْتُ بِهَا أَبَا طَلْحَةَ فَذَبَحَهَا بِمَرْوَةٍ فَبَعَثَ مَعِي بِفَخِذِهَا أَوْ بِوَرِكِهَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَكَلَهُ . قَالَ قُلْتُ أَكَلَهُ قَالَ قَبِلَهُ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَفِي الْبَابِ عَنْ جَابِرٍ وَعَمَّارٍ وَمُحَمَّدِ بْنِ صَفْوَانَ وَيُقَالُ مُحَمَّدُ بْنُ صَيْفِيٍّ . وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ لاَ يَرَوْنَ بِأَكْلِ الأَرْنَبِ بَأْسًا . وَقَدْ كَرِهَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ أَكْلَ الأَرْنَبِ وَقَالُوا إِنَّهَا تَدْمِي .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, у деди: бизга Абу Довуд ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба хабар берди, у Ҳишом ибн Зайд ибн Анасдан (ривоят қилдики), у деди: Анас (розияллаҳу анҳу)нинг шундай деганини эшитдим: биз Марриз-Заҳронда бир қуённи ҳуркитиб учирдик. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобалари унинг кетидан югурдилар; мен унга етиб олдим ва уни тутдим. Кейин уни Абу Талҳага олиб келдим, у уни ўткир тош билан сўйди ва мен билан унинг сонини ёки ёнбош гўштини Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га юборди, у киши уни едилар. У (рови) деди: мен: «Едиларми?» дедим. У: «Қабул қилдилар,» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу бобда Жобир, Аммор, Муҳаммад ибн Сафвон — Муҳаммад ибн Сайфий ҳам дейилади — дан (ривоят) бор. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Илм аҳлининг кўпчилиги наздида амал шунга биноандир: улар қуён ейишда ҳеч бир зиён кўрмайдилар. Илм аҳлидан баъзилари қуён ейишни макруҳ санаганлар ва: «У ҳайз кўради,» деганлар.