حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، رِوَايَةً أَنَّهُ نَهَى عَنِ اخْتِنَاثِ الأَسْقِيَةِ، . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ جَابِرٍ، وَابْنِ، عَبَّاسٍ وَأَبِي هُرَيْرَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, аз-Зуҳрийдан, у Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳдан, у Абу Саид ал-Худрий (розияллаҳу анҳу)дан ривоят тариқасида (келтирдики), у (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам) мешларнинг оғзини (ичкарига) қайириб ичишдан қайтардилар. У деди: Бу бобда Жобир, Ибн Аббос ва Абу Ҳурайрадан ҳам (ривоятлар бор). Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.