حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ لَمَّا قَدِمَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ الْمَدِينَةَ آخَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَهُ وَبَيْنَ سَعْدِ بْنِ الرَّبِيعِ فَقَالَ لَهُ هَلُمَّ أُقَاسِمْكَ مَالِي نِصْفَيْنِ وَلِي امْرَأَتَانِ فَأُطَلِّقُ إِحْدَاهُمَا فَإِذَا انْقَضَتْ عِدَّتُهَا فَتَزَوَّجْهَا . فَقَالَ بَارَكَ اللَّهُ لَكَ فِي أَهْلِكَ وَمَالِكَ دُلُّونِي عَلَى السُّوقِ . فَدَلُّوهُ عَلَى السُّوقِ فَمَا رَجَعَ يَوْمَئِذٍ إِلاَّ وَمَعَهُ شَيْءٌ مِنْ أَقِطٍ وَسَمْنٍ قَدِ اسْتَفْضَلَهُ فَرَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ ذَلِكَ وَعَلَيْهِ وَضَرٌ مِنْ صُفْرَةٍ فَقَالَ " مَهْيَمْ " . قَالَ تَزَوَّجْتُ امْرَأَةً مِنَ الأَنْصَارِ . قَالَ " فَمَا أَصْدَقْتَهَا " . قَالَ نَوَاةً . قَالَ حُمَيْدٌ أَوْ قَالَ وَزْنَ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ . فَقَالَ " أَوْلِمْ وَلَوْ بِشَاةٍ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . قَالَ أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ وَزْنُ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ وَزْنُ ثَلاَثَةِ دَرَاهِمَ وَثُلُثٍ . وَقَالَ إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ وَزْنُ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ وَزْنُ خَمْسَةِ دَرَاهِمَ . سَمِعْتُ إِسْحَاقَ بْنَ مَنْصُورٍ يَذْكُرُ عَنْهُمَا هَذَا .
Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, у деди: бизга Исмоил ибн Иброҳим ривоят қилди, у деди: бизга Ҳумайд ривоят қилди, у Анасдан (ривоят қилдики), у деди: Абдураҳмон ибн Авф Мадинага келганида, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) у билан Саъд ибн Рабииъ ўртасида биродарлик ўрнатдилар. Шунда у (Саъд) унга деди: «Кел, молимни сен билан иккига бўлай. Менинг иккита хотиним бор, мен улардан бирини талоқ қиламан; иддаси тугагач, сен унга уйлан.» У: «Аллаҳ аҳлинг ва молингга барака берсин. Менга бозорни кўрсатиб қўйинг,» деди. Улар унга бозорни кўрсатдилар. Ўша куни у фақат ўзи ортдирган бир оз қурут ва сариёғ билангина қайтди. Шундан кейин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни кўрдилар ва унинг устида сарғиш (хушбўй) изи бор эди. Шунда: «Бу нима?» дедилар. У: «Мен Ансорлардан бўлган бир аёлга уйландим,» деди. У (Набий): «Унга қанча маҳр бердинг?» дедилар. У: «Бир донак (олтин),» деди. Ҳумайд: «Ёки у: бир донак вазнича олтин, деди,» деб айтди. Шунда: «Бир қўй билан бўлса ҳам, валима (тўй ошини) бер,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Аҳмад ибн Ҳанбал деди: бир донак вазнича олтин уч дирҳам ва учдан бир дирҳам вазнидадир. Ишоқ ибн Иброҳим эса деди: бир донак вазнича олтин беш дирҳам вазнидадир. Мен Ишоқ ибн Мансурни улар иккисидан буни зикр қилаётганини эшитдим.