حَدَّثَنَا أَبُو هِشَامٍ الرِّفَاعِيُّ، حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ مَا غِرْتُ عَلَى أَحَدٍ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَا غِرْتُ عَلَى خَدِيجَةَ وَمَا بِي أَنْ أَكُونَ أَدْرَكْتُهَا وَمَا ذَاكَ إِلاَّ لِكَثْرَةِ ذِكْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَهَا وَإِنْ كَانَ لَيَذْبَحُ الشَّاةَ فَيَتَتَبَّعُ بِهَا صَدَائِقَ خَدِيجَةَ فَيُهْدِيهَا لَهُنَّ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ صَحِيحٌ .
Бизга Абу Ҳишом ар-Рифоий ривоят қилди, бизга Ҳафс ибн Ғиёс ривоят қилди, Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оишадан (ривоят қилдики), у деди: «Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг аёлларидан ҳеч бирига Хадижага рашк қилганчалик рашк қилмадим, ҳолбуки мен унга етишмаган эдим. Бу фақат Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг уни кўп эслашлари сабабли эди. У бир қўйни сўйганда Хадижанинг дугоналарини излаб, уларга (гўштидан) ҳадя қилар эдилар.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғариб саҳиҳдир.