حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ مُعَاذٍ الْعَقَدِيُّ، قال حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ زِيَادِ بْنِ عِلاَقَةَ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ شَرِيكٍ، قَالَ قَالَتِ الأَعْرَابُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلاَ نَتَدَاوَى قَالَ " نَعَمْ يَا عِبَادَ اللَّهِ تَدَاوَوْا فَإِنَّ اللَّهَ لَمْ يَضَعْ دَاءً إِلاَّ وَضَعَ لَهُ شِفَاءً أَوْ قَالَ دَوَاءً إِلاَّ دَاءً وَاحِدًا " . قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا هُوَ قَالَ " الْهَرَمُ " . قَالَ أَبُو عِيسَى وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ وَأَبِي هُرَيْرَةَ وَأَبِي خُزَامَةَ عَنْ أَبِيهِ وَابْنِ عَبَّاسٍ . وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Бишр ибн Муоз ал-Ақадий ривоят қилди, у деди: бизга Абу Авона ривоят қилди, у Зиёд ибн Илоқадан, у Усома ибн Шарик (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: аъробийлар (бадавийлар): «Эй Аллаҳнинг Расули, даволанмаймизми?» дейишди. У: «Ҳа, эй Аллаҳнинг бандалари, даволанинглар! Зеро, Аллаҳ бирон-бир дард (касаллик)ни яратса, албатта унга шифо — ёки дори — ҳам қўйгандир, фақат битта дарддан бошқа,» дедилар. Улар: «Эй Аллаҳнинг Расули, у нима?» дейишди. У: «Қарилик,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу бобда Ибн Масъуд, Абу Ҳурайра, Абу Хузома — у отасидан — ва Ибн Аббосдан ҳам (ривоят) бор. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.