حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ، وَهُوَ جَدُّ هَذَا النَّصْرِ حَدَّثَنَا الأَشْعَثُ بْنُ جَابِرٍ، عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّهُ حَدَّثَهُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ الرَّجُلَ لَيَعْمَلُ وَالْمَرْأَةُ بِطَاعَةِ اللَّهِ سِتِّينَ سَنَةً ثُمَّ يَحْضُرُهُمَا الْمَوْتُ فَيُضَارَّانِ فِي الْوَصِيَّةِ فَتَجِبُ لَهُمَا النَّارُ " . ثُمَّ قَرَأَ عَلَىَّ أَبُو هُرَيْرَةَْ : (مِنْ بَعْدِ وَصِيَّةٍ يُوصَى بِهَا أَوْ دَيْنٍ غَيْرَ مُضَارٍّ وَصِيَّةً مِنَ اللَّهِ ) إِلَى قَوْلِهِ : ( ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ) قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ . وَنَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الَّذِي رَوَى عَنِ الأَشْعَثِ بْنِ جَابِرٍ هُوَ جَدُّ نَصْرِ بْنِ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيِّ .
Бизга Наср ибн Али ал-Жаҳзамий ривоят қилди, бизга Абдуссамад ибн Абдулворис ривоят қилди, бизга Наср ибн Али — бу Насрнинг бобоси — ривоят қилди, бизга ал-Ашъас ибн Жобир, Шаҳр ибн Ҳавшабдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилиб деди: У: «Албатта, эркак ва аёл олтмиш йил Аллаҳга итоатда амал қилади, сўнг уларга ўлим ҳозир бўлганда васиятда зарар етказади, шу сабаб уларга дўзах вожиб бўлади,» дедилар. Сўнг Абу Ҳурайра менга: «(Бу тақсимот) қарзни тўлаш ва зарар етказмасдан қилинган васиятдан кейин (амалга оширилади). Бу Аллаҳдан бўлган васиятдир» (деган оятдан бошлаб) «...мана шу буюк ютуқдир» (деган сўзигача) (Нисо сураси, 12-13) ўқиб берди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳ ғарибдир. Ал-Ашъас ибн Жобирдан ривоят қилган Наср ибн Али — Наср ибн Али ал-Жаҳзамийнинг бобосидир.