حَدَّثَنَا أَزْهَرُ بْنُ مَرْوَانَ الْبَصْرِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَوَاءٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مَعْشَرٍ، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " تَهَادَوْا فَإِنَّ الْهَدِيَّةَ تُذْهِبُ وَحَرَ الصَّدْرِ وَلاَ تَحْقِرَنَّ جَارَةٌ لِجَارَتِهَا وَلَوْ شِقَّ فِرْسِنِ شَاةٍ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَأَبُو مَعْشَرٍ اسْمُهُ نَجِيحٌ مَوْلَى بَنِي هَاشِمٍ وَقَدْ تَكَلَّمَ فِيهِ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ قِبَلِ حِفْظِهِ .
Бизга Азҳар ибн Марвон ал-Басрий ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Савў ривоят қилди, бизга Абу Маъшар, Саиддан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), У: «Бир-бирингизга ҳадя қилинглар; чунки ҳадя кўкракдаги (ёмон ҳис — адоват) ни кетказади. Бир қўшни аёл ўз қўшниси (берган нарса) ни — гарчи қўйнинг туёғи (бир бўлаги) бўлса ҳам — ҳеч менсимасин,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис бу йўлдан ғарибдир. Абу Маъшарнинг исми Нажиҳ бўлиб, Бану Ҳошимнинг мавлосидир; баъзи илм аҳли уни хотираси (суст) жиҳатидан танқид қилишган.