حَدَّثَنَا سُوَيْدٌ، أَخْبَرَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ، أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ، سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَخْرُجُ فِي آخِرِ الزَّمَانِ رِجَالٌ يَخْتِلُونَ الدُّنْيَا بِالدِّينِ يَلْبَسُونَ لِلنَّاسِ جُلُودَ الضَّأْنِ مِنَ اللِّينِ أَلْسِنَتُهُمْ أَحْلَى مِنَ السُّكَّرِ وَقُلُوبُهُمْ قُلُوبُ الذِّئَابِ يَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ أَبِي يَغْتَرُّونَ أَمْ عَلَىَّ يَجْتَرِئُونَ فَبِي حَلَفْتُ لأَبْعَثَنَّ عَلَى أُولَئِكَ مِنْهُمْ فِتْنَةً تَدَعُ الْحَلِيمَ مِنْهُمْ حَيْرَانًا " . وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عُمَرَ .
Бизга Сувайд ривоят қилди, у деди: бизга Ибнул-Муборак хабар берди, у деди: бизга Яҳё ибн Убайдуллаҳ хабар берди, у деди: мен отамнинг айтаётганини эшитдим, у: мен Абу Ҳурайранинг айтаётганини эшитдим, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Охир замонда динни восита қилиб дунёни қўлга киритадиган кишилар чиқади; улар одамларга юмшоқликда қўй териси (каби) кийим киядилар, тиллари шакардан ширинроқ, қалблари эса бўриларнинг қалбидир. Аллаҳ азза ва жалла айтади: Менга алданяптиларми ёки Менга (қарши) журъат қиляптиларми? Менинг (зотим) билан қасам ичдимки, албатта ўша (тоифа)нинг ичидан уларга шундай фитна юбораманки, у уларнинг оқил (вазмин)ларини ҳам ҳайрон қолдирур,» дедилар. Бу бобда Ибн Умардан ҳам (ривоят бор).
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ سَعِيدٍ الدَّارِمِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ، أَخْبَرَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، أَخْبَرَنَا حَمْزَةُ بْنُ أَبِي مُحَمَّدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَالَ لَقَدْ خَلَقْتُ خَلْقًا أَلْسِنَتُهُمْ أَحْلَى مِنَ الْعَسَلِ وَقُلُوبُهُمْ أَمَرُّ مِنَ الصَّبِرِ فَبِي حَلَفْتُ لأُتِيحَنَّهُمْ فِتْنَةً تَدَعُ الْحَلِيمَ مِنْهُمْ حَيْرَانًا فَبِي يَغْتَرُّونَ أَمْ عَلَىَّ يَجْتَرِءُونَ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ حَدِيثِ ابْنِ عُمَرَ لَا نَعْرِفُهُ إِلَّا مِنْ هَذَا الْوَجْهِ
Бизга Аҳмад ибн Саид ад-Дорамий ривоят қилди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Аббод ривоят қилди, у деди: бизга Ҳотим ибн Исмоил хабар берди, у деди: бизга Ҳамза ибн Абу Муҳаммад хабар берди, Абдуллаҳ ибн Динордан, у Ибн Умардан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у: «Албатта, Аллаҳ таоло деди: Мен шундай халқ (маҳлуқ) яратдимки, уларнинг тиллари асалдан ширинроқ, қалблари эса сабрдан (сабир ўсимлигидан) аччиқроқдир. Менинг (зотим) билан қасам ичдимки, албатта уларга шундай фитна юбораманки, у уларнинг оқил (вазмин)ларини ҳайрон қолдирур. Менга алданяптиларми ёки Менга (қарши) журъат қиляптиларми?» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис Ибн Умарнинг ҳадисидан ҳасан ғарибдир, биз уни фақат шу йўналишдан биламиз.