حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَنَا شَطْرٌ مِنْ شَعِيرٍ فَأَكَلْنَا مِنْهُ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ قُلْتُ لِلْجَارِيَةِ كِيلِيهِ فَكَالَتْهُ فَلَمْ يَلْبَثْ أَنْ فَنِيَ . قَالَتْ فَلَوْ كُنَّا تَرَكْنَاهُ لأَكَلْنَا مِنْهُ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ صَحِيحٌ . وَمَعْنَى قَوْلِهَا شَطْرٌ تَعْنِي شَيْئًا .
Бизга Ҳаннод ривоят қилди, у деди: бизга Абу Муовия, Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) вафот этдилар, ҳолбуки бизнинг ҳузуримизда арпадан (озгина) бир улуш бор эди. Биз ундан Аллаҳ хоҳлаган (муддатча) едик, сўнг мен чўрига: «Уни ўлчаб кўр,» дедим, у ўлчади, кўп ўтмай у тугаб қолди. У (Оиша) деди: «Агар биз уни (ўлчамай) қолдирганимизда, ундан бундан кўпроқ ер эдик.» Абу Исо (Термизий) деди: бу саҳиҳ ҳадисдир. Унинг «шатр» деган сўзининг маъноси «озгина нарса»ни англатади.