حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي جَعْفَرٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحُبُلِيِّ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ كَشَفَ سِتْرًا فَأَدْخَلَ بَصَرَهُ فِي الْبَيْتِ قَبْلَ أَنْ يُؤْذَنَ لَهُ فَرَأَى عَوْرَةَ أَهْلِهِ فَقَدْ أَتَى حَدًّا لاَ يَحِلُّ لَهُ أَنْ يَأْتِيَهُ لَوْ أَنَّهُ حِينَ أَدْخَلَ بَصَرَهُ اسْتَقْبَلَهُ رَجُلٌ فَفَقَأَ عَيْنَيْهِ مَا غَيَّرْتُ عَلَيْهِ وَإِنْ مَرَّ رَجُلٌ عَلَى بَابٍ لاَ سِتْرَ لَهُ غَيْرِ مُغْلَقٍ فَنَظَرَ فَلاَ خَطِيئَةَ عَلَيْهِ إِنَّمَا الْخَطِيئَةُ عَلَى أَهْلِ الْبَيْتِ " . وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَأَبِي أُمَامَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ مِثْلَ هَذَا إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ ابْنِ لَهِيعَةَ وَأَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحُبُلِيُّ اسْمُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Лаҳиа ривоят қилди, Убайдуллаҳ ибн Абу Жаъфардан, у Абу Абдурраҳмон ал-Ҳубулийдан, у Абу Зарр (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким пардани кўтариб, рухсат берилишидан олдин уйга кўз ташласа ва унинг аҳлининг авратини кўрса, у қилиши ўзига ҳалол бўлмаган ишни қилибди. Агар у кўз ташлаган пайтда бир киши қаршисида туриб, икки кўзини ўйиб олганида эди, мен уни айбламасдим. Агар бир киши пардаси йўқ, ёпилмаган эшик олдидан ўтиб қараса, унга гуноҳ йўқ. Гуноҳ фақат уй аҳлининг зиммасидадир,» дедилар. Бу бобда Абу Ҳурайра ва Абу Умомадан (ҳам ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир, биз уни шу шаклда фақат Ибн Лаҳианинг ҳадиси орқалигина биламиз. Абу Абдурраҳмон ал-Ҳубулийнинг исми Абдуллаҳ ибн Язиддир.