Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилиб деди: бизга Абу Довуд ат-Тоёлисий ривоят қилиб деди: бизга Шуъба ва Ҳишом ривоят қилдилар, у Қатодадан, у Зуроро ибн Авфодан, у Саъд ибн Ҳишомдан, у Оишадан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Қуръанни ўқийдиган ва унга моҳир киши шарафли, тақводор (малоика) элчилар (Сафаратил-Киромил-Бараро) билан биргадир. Уни ўқийдиган киши эса — Ҳишом: «ва у (ўқиш) унга оғирлик қилади,» деди; Шуъба: «ва у унга машаққатлидир,» деди — унга икки ажр бордир,» дедилар. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
Бизга Али ибн Ҳужр ривоят қилди, у деди: бизга Ҳафс ибн Сулаймон хабар берди, у Касир ибн Зазондан, у Осим ибн Замрадан, у Али ибн Абу Толиб (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким Қуръанни ўқиб, уни ёд олса ва унинг ҳалолини ҳалол, ҳаромини ҳаром деб билса, Аллаҳ уни шу сабабли жаннатга киритади ва унинг аҳли байтидан ўнта кишига — уларнинг ҳаммасига дўзах вожиб бўлган бўлса-да — шафоат қилишига рухсат беради,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир, биз уни фақат шу йўл билан биламиз ва исноди саҳиҳ эмас. Ҳафс ибн Сулаймон Абу Умар Баззоз Куфий ҳадисда заиф саналади.