حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ الْجُعْفِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ حَمْزَةَ الزَّيَّاتَ، عَنْ أَبِي الْمُخْتَارِ الطَّائِيِّ، عَنِ ابْنِ أَخِي الْحَارِثِ الأَعْوَرِ، عَنِ الْحَارِثِ، قَالَ مَرَرْتُ فِي الْمَسْجِدِ فَإِذَا النَّاسُ يَخُوضُونَ فِي الأَحَادِيثِ فَدَخَلْتُ عَلَى عَلِيٍّ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ أَلاَ تَرَى أَنَّ النَّاسَ قَدْ خَاضُوا فِي الأَحَادِيثِ . قَالَ أَوَقَدْ فَعَلُوهَا قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ أَمَا إِنِّي قَدْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " أَلاَ إِنَّهَا سَتَكُونُ فِتْنَةٌ " . فَقُلْتُ مَا الْمَخْرَجُ مِنْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " كِتَابُ اللَّهِ فِيهِ نَبَأُ مَا كَانَ قَبْلَكُمْ وَخَبَرُ مَا بَعْدَكُمْ وَحُكْمُ مَا بَيْنَكُمْ هُوَ الْفَصْلُ لَيْسَ بِالْهَزْلِ مَنْ تَرَكَهُ مِنْ جَبَّارٍ قَصَمَهُ اللَّهُ وَمَنِ ابْتَغَى الْهُدَى فِي غَيْرِهِ أَضَلَّهُ اللَّهُ وَهُوَ حَبْلُ اللَّهِ الْمَتِينُ وَهُوَ الذِّكْرُ الْحَكِيمُ وَهُوَ الصِّرَاطُ الْمُسْتَقِيمُ هُوَ الَّذِي لاَ تَزِيغُ بِهِ الأَهْوَاءُ وَلاَ تَلْتَبِسُ بِهِ الأَلْسِنَةُ وَلاَ يَشْبَعُ مِنْهُ الْعُلَمَاءُ وَلاَ يَخْلَقُ عَلَى كَثْرَةِ الرَّدِّ وَلاَ تَنْقَضِي عَجَائِبُهُ هُوَ الَّذِي لَمْ تَنْتَهِ الْجِنُّ إِذْ سَمِعَتْهُ حَتَّى قَالُوا (إِنَّا سَمِعْنَا قُرْآنًا عَجَبًا * يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ فَآمَنَّا بِهِ ) مَنْ قَالَ بِهِ صَدَقَ وَمَنْ عَمِلَ بِهِ أُجِرَ وَمَنْ حَكَمَ بِهِ عَدَلَ وَمَنْ دَعَا إِلَيْهِ هُدِيَ إِلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ " . خُذْهَا إِلَيْكَ يَا أَعْوَرُ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ حَمْزَةَ الزًّيَّاتِ وَإِسْنَادُهُ مَجْهُولٌ . وَفِي حَدِيثِ الْحَارِثِ مَقَالٌ .
Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, у деди: бизга Ҳусайн ибн Али ал-Жуъфий ривоят қилди, у деди: мен Ҳамза аз-Зайётдан эшитдим, у Абул-Мухтор ат-Тоийдан, у ал-Ҳорис ал-Аъварнинг укасининг ўғлидан, у ал-Ҳорисдан (ривоят қилдики), у деди: мен масжиддан ўтиб кетаётган эдим, қарасам, одамлар ҳадисларга (турли гапларга) шўнғиб кетган эканлар. Шунда мен Алининг олдига кириб: «Эй мўминлар амири, кўрмаяпсанми, одамлар гапларга (беҳуда) шўнғиб кетибди-ку,» дедим. У: «Улар шундай қилибдими?» деди. Мен: «Ҳа,» дедим. У деди: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг: «Албатта, фитна бўлади,» деганларини эшитганман. Шунда мен: «Ундан қутулиш йўли нима, эй Расулуллаҳ?» дедим. У: «Аллаҳнинг Китобидир. Унда сизлардан олдингиларнинг хабари, сизлардан кейингиларнинг дарак хабари ва орангиздаги (ишлар учун) ҳукм бордир. У ҳақни ботилдан ажратувчидир, ҳазил эмас. Қайси бир золим уни тарк этса, Аллаҳ уни синдиради ва ким ундан ўзгада ҳидоят изласа, Аллаҳ уни адаштиради. У Аллаҳнинг мустаҳкам арқонидир, у ҳикматли зикрдир, у тўғри йўлдир. У шундай (Китоб)ки, ундан ҳавойи нафслар оғмайди, тиллар уни чалкаштирмайди, олимлар ундан тўймайди, кўп такрорлаш билан эскириб қолмайди ва унинг ажойиботлари тугамайди. У шундай (Китоб)ки, жинлар уни эшитганларида тўхтамай: «Албатта, биз ажойиб бир Қуръан эшитдик. У тўғри йўлга ҳидоят қилади, бас, биз унга имон келтирдик,» дегунларича (эшитишдан тўхтамадилар) (Жин сураси, 1-2). Ким у билан сўзласа, рост сўзлайди, ким у билан амал қилса, ажр олади, ким у билан ҳукм қилса, адолат қилади ва ким унга даъват қилса, тўғри йўлга ҳидоят қилинган бўлади,» дедилар. Буни ўзингга ол, эй Аъвар.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир, биз уни фақат Ҳамза аз-Зайётнинг ҳадисидан биламиз ва унинг исноди мажҳулдир. ал-Ҳориснинг ҳадисида (равоятида) гап бордир.