حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، قَالَ قَدِمْنَا الشَّامَ فَأَتَانَا أَبُو الدَّرْدَاءِ فَقَالَ أَفِيكُمْ أَحَدٌ يَقْرَأُ عَلَىَّ قِرَاءَةَ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ فَأَشَارُوا إِلَىَّ فَقُلْتُ نَعَمْ أَنَا . قَالَ كَيْفَ سَمِعْتَ عَبْدَ اللَّهِ يَقْرَأُ هَذِهِ الآيَةَ (وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى ) قَالَ قُلْتُ سَمِعْتُهُ يَقْرَؤُهَا (وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى ) (وَالذَّكَر وَالأُنْثَى ) فَقَالَ أَبُو الدَّرْدَاءِ وَأَنَا وَاللَّهِ هَكَذَا سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقْرَؤُهَا وَهَؤُلاَءِ يُرِيدُونَنِي أَنْ أَقْرَأَهَا(وَمَا خَلَقَ ) فَلاَ أُتَابِعُهُمْ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَهَكَذَا قِرَاءَةُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ ( وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى * وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى * وَالذَّكَرِ وَالأُنْثَى ).
Бизга Ҳаннод ривоят қилди, у деди: бизга Абу Муовия, ал-Аъмашдан, у Иброҳимдан, у Алқамадан ривоят қилди, у деди: Биз Шомга келдик, бизнинг олдимизга Абуд-Дардо келди ва: «Сизларнинг ичингизда менга Абдуллаҳнинг қироати билан ўқиб берадиган бирор киши борми?» деди. (Рови) деди: Улар менга ишора қилишди, мен: «Ҳа, мен (ўқиб бераман),» дедим. У: «Сен Абдуллаҳни бу оятни: «Вал-лайли изо яғшо» (деб) қандай ўқиганини эшитгансан?» деди. (Рови) деди: Мен: «Уни «Вал-лайли изо яғшо», «ваз-закари вал-унса» деб ўқиганини эшитдим,» дедим. Шунда Абуд-Дардо: «Валлаҳи, мен ҳам Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни уни худди шундай ўқиганини эшитганман, лекин булар мендан уни «ва мо халақа» деб ўқишимни хоҳлашади — мен уларга эргашмайман,» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Абдуллаҳ ибн Масъуднинг қироати шундай: «Вал-лайли изо яғшо, ван-наҳари изо тажалла, ваз-закари вал-унса.»