حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ الْخُزَاعِيُّ الْمَرْوَزِيُّ، حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْكَرِيمَ بْنَ الْكَرِيمِ بْنِ الْكَرِيمِ بْنِ الْكَرِيمِ يُوسُفُ بْنُ يَعْقُوبَ بْنِ إِسْحَاقَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ قَالَ وَلَوْ لَبِثْتُ فِي السِّجْنِ مَا لَبِثَ ثُمَّ جَاءَنِي الرَّسُولُ أَجَبْتُ . ثُمَّ قَرَأََ : ( فَلَمَّا جَاءَهُ الرَّسُولُ قَالَ ارْجِعْ إِلَى رَبِّكَ فَاسْأَلْهُ مَا بَالُ النِّسْوَةِ اللاَّتِي قَطَّعْنَ أَيْدِيَهُنَّ ) قَالَ : وَرَحْمَةُ اللَّهِ عَلَى لُوطٍ إِنْ كَانَ لَيَأْوِي إِلَى رُكْنٍ شَدِيدٍ إِذْ قَالَ : ( لَوْ أَنَّ لِي بِكُمْ قُوَّةً أَوْ آوِي إِلَى رُكْنٍ شَدِيدٍ ) فَمَا بَعَثَ اللَّهُ مِنْ بَعْدِهِ نَبِيًّا إِلاَّ فِي ذِرْوَةٍ مِنْ قَوْمِهِ " . حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ، وَعَبْدُ الرَّحِيمِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو، نَحْوَ حَدِيثِ الْفَضْلِ بْنِ مُوسَى إِلاَّ أَنَّهُ قَالَ " مَا بَعَثَ اللَّهُ بَعْدَهُ نَبِيًّا إِلاَّ فِي ثَرْوَةٍ مِنْ قَوْمِهِ " . قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرٍو الثَّرْوَةُ الْكَثْرَةُ وَالْمَنَعَةُ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَهَذَا أَصَحُّ مِنْ رِوَايَةِ الْفَضْلِ بْنِ مُوسَى وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ .
Бизга ал-Ҳусайн ибн Ҳурайс ал-Хузоий ал-Марвазий ривоят қилди, у деди: бизга ал-Фазл ибн Мусо ривоят қилди, Муҳаммад ибн Амрдан, у Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, карийм ибн карийм ибн карийм ибн карийм (сахийнинг ўғли, сахийнинг ўғли, сахийнинг ўғли) — Юсуф ибн Яъқуб ибн Ишоқ ибн Иброҳимдир,» дедилар. Ва: «Агар мен (Юсуф) зиндонда у қадар (узоқ) қолиб, сўнг менга элчи келганида, мен (дарҳол) жавоб берган бўлардим,» дедилар. Сўнг тиловат қилдилар: «Бас, қачонки унга элчи келганида, (Юсуф): «Роббингга қайтиб, ундан: «Қўлларини кесган аёлларнинг аҳволи нима эди?» деб сўра,» деди.» (Юсуф сураси, 50). Ва: «Аллаҳнинг раҳмати Лут устига бўлсин, у мустаҳкам таянчга (суянишни) истаб: «Қанийди, менинг сизларга (қарши) кучим бўлса ёки мустаҳкам таянчга суянсам,» деган эди (Ҳуд сураси, 80). Бас, Аллаҳ ундан кейин бирор пайғамбарни фақат ўз қавмининг (ҳимояли) чўққисида (кучли уруғида) юборгандир,» дедилар. Бизга Абу Курайб ривоят қилди, у деди: бизга Абда ва Абдурраҳим ривоят қилди, Муҳаммад ибн Амрдан, ал-Фазл ибн Мусонинг ҳадисига ўхшаш, фақат у: «Аллаҳ ундан кейин бирор пайғамбарни фақат ўз қавмининг (кўп ва ҳимояли) сарвати (мавқеи)да юборгандир,» деди. Муҳаммад ибн Амр деди: «ас-Сарват — кўплик ва ҳимоя (кучидир).» Абу Исо деди: «Бу ал-Фазл ибн Мусонинг ривоятидан тўғрироқдир. Бу ҳадис ҳасандир.»