حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ كَثِيرِ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ رَبِيعَةَ، عَنْ شَدَّادِ بْنِ أَوْسٍ، رضى الله عنه أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ لَهُ " أَلاَ أَدُلُّكَ عَلَى سَيِّدِ الاِسْتِغْفَارِ اللَّهُمَّ أَنْتَ رَبِّي لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ خَلَقْتَنِي وَأَنَا عَبْدُكَ وَأَنَا عَلَى عَهْدِكَ وَوَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا صَنَعْتُ وَأَبُوءُ إِلَيْكَ بِنِعْمَتِكَ عَلَىَّ وَأَعْتَرِفُ بِذُنُوبِي فَاغْفِرْ لِي ذُنُوبِي إِنَّهُ لاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ . لاَ يَقُولُهَا أَحَدُكُمْ حِينَ يُمْسِي فَيَأْتِي عَلَيْهِ قَدَرٌ قَبْلَ أَنْ يُصْبِحَ إِلاَّ وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ وَلاَ يَقُولُهَا حِينَ يُصْبِحُ فَيَأْتِي عَلَيْهِ قَدَرٌ قَبْلَ أَنْ يُمْسِيَ إِلاَّ وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَابْنِ عُمَرَ وَابْنِ مَسْعُودٍ وَابْنِ أَبْزَى وَبُرَيْدَةَ رضى الله عنهم . قَالَ وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ . وَعَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ هُوَ ابْنُ أَبِي حَازِمٍ الزَّاهِدِ . وَقَدْ رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ مِنْ غَيْرِ هَذَا الْوَجْهِ عَنْ شَدَّادِ بْنِ أَوْسٍ رضى الله عنه .
Бизга ал-Ҳусайн ибн Ҳурайс ривоят қилди, у деди: бизга Абдулазиз ибн Абу Ҳозим, Касир ибн Зайддан, у Усмон ибн Рабиъадан, у Шаддод ибн Авс (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Саййидул-истиғфорни (истиғфорнинг энг яхшисини) сенга кўрсатмайми? ‹Аллаҳумма анта Рабби, ла илаҳа илла анта, халақтани ва ана абдука, ва ана ала аҳдика ва ваъдика мастатаъту, аъузу бика мин шарри ма санаъту, ва абуъу лака биниъматика алайя, ва аътарифу бизунуби, фағфирли зунуби, иннаҳу ла яғфируз-зунуба илла анта (Эй Аллаҳ, Сен менинг Раббимсан, Сендан ўзга илоҳ йўқ, Сен мени яратдинг ва мен Сенинг бандангман, қудратим етгунча Сенинг аҳд-паймонингдаман; қилган ишларимнинг ёмонлигидан Сенга паноҳ тилайман, менга қилган неъматингни эътироф этаман ва гуноҳларимни тан оламан, бас, гуноҳларимни кечир, чунки гуноҳларни Сендан ўзга ҳеч ким кечирмайди).› Буни сиздан бирингиз оқшом кирганида айтса ва у эрталаб кирмасдан олдин унга ажал етса, албатта унга жаннат вожиб бўлади; ва буни эрталаб кирганида айтса ва у оқшом кирмасдан олдин унга ажал етса, албатта унга жаннат вожиб бўлади,» дедилар. (Термизий) деди: бу бобда Абу Ҳурайра, Ибн Умар, Ибн Масъуд, Ибн Абзо ва Бурайда (розияллаҳу анҳум)дан (ҳам ривоятлар) бор. (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир. Абдулазиз ибн Абу Ҳозим — у зоҳид Абу Ҳозимнинг ўғлидир. Бу ҳадис Шаддод ибн Авс (розияллаҳу анҳу)дан бу йўлдан бошқа йўл билан ҳам ривоят қилинган.