حَدَّثَنَا صَالِحُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الْوَصَّافِيِّ، عَنْ عَطِيَّةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، رضى الله عنه عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ قَالَ حِينَ يَأْوِي إِلَى فِرَاشِهِ أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ الْعَظِيمَ الَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَىَّ الْقَيُّومَ وَأَتُوبُ إِلَيْهِ . ثَلاَثَ مَرَّاتٍ غَفَرَ اللَّهُ ذُنُوبَهُ وَإِنْ كَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْرِ وَإِنْ كَانَتْ عَدَدَ وَرَقِ الشَّجَرِ وَإِنْ كَانَتْ عَدَدَ رَمْلِ عَالِجٍ وَإِنْ كَانَتْ عَدَدَ أَيَّامِ الدُّنْيَا " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ مِنْ حَدِيثِ الْوَصَّافِيِّ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ الْوَلِيدِ .
Бизга Солиҳ ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, у деди: бизга Абу Муъовия, ал-Вассофийдан, у Атийядан, у Абу Саид (розияллаҳу анҳу)дан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у: «Ким тўшагига ётганида уч марта: ‹Астағфируллаҳал-Азималлази ла илаҳа илла ҳувал-Ҳайюл-Қайюму ва атубу илайҳи (Ундан ўзга илоҳ йўқ бўлган, Тирик ва Қайюм бўлган Улуғ Аллаҳдан мағфират сўрайман ва Унга тавба қиламан)› деса, гуноҳлари денгиз кўпигича бўлса ҳам, дарахтлар барги сонича бўлса ҳам, Олиж (чўли) қумлари сонича бўлса ҳам, дунё кунлари сонича бўлса ҳам, Аллаҳ унинг гуноҳларини кечиради,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир, уни фақат шу йўлдан, ал-Вассофий Убайдуллаҳ ибн ал-Валид ҳадисидан биламиз.