حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَزِيعٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، مَوْلَى آلِ الزُّبَيْرِ عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، عَنْ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ رَأَى صَاحِبَ بَلاَءٍ فَقَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي عَافَانِي مِمَّا ابْتَلاَكَ بِهِ وَفَضَّلَنِي عَلَى كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقَ تَفْضِيلاً إِلاَّ عُوفِيَ مِنْ ذَلِكَ الْبَلاَءِ كَائِنًا مَا كَانَ مَا عَاشَ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ . وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ . وَعَمْرُو بْنُ دِينَارٍ قَهْرَمَانُ آلِ الزُّبَيْرِ هُوَ شَيْخٌ بَصْرِيٌ وَلَيْسَ هُوَ بِالْقَوِيِّ فِي الْحَدِيثِ . وَقَدْ تَفَرَّدَ بِأَحَادِيثَ عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ . وَقَدْ رُوِيَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ أَنَّهُ قَالَ إِذَا رَأَى صَاحِبَ بَلاَءٍ فَتَعَوَّذَ مِنْهُ يَقُولُ ذَلِكَ فِي نَفْسِهِ وَلاَ يُسْمِعُ صَاحِبَ الْبَلاَءِ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Базииъ ривоят қилди, у деди: бизга Абдулворис ибн Саид, Зубайр хонадонининг мавлоси Амр ибн Динордан, у Солим ибн Абдуллаҳ ибн Умардан, у Ибн Умардан, у Умардан ривоят қилдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким бирор бало эгасини (мусибатга учраган кишини) кўриб: ‹Сени мубтало қилган нарсадан мени офиятда сақлаган ва мени Яратган кўп (халқ)дан ортиқ қилиб фазилатли қилган Аллаҳ га ҳамд бўлсин,› деса, у тирик экан, қандай бўлмасин, ўша балодан офиятда сақланади,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир. Бу бобда Абу Ҳурайрадан ҳам (ривоят) бор. Зубайр хонадонининг мулк бошқарувчиси (қаҳрамони) Амр ибн Динор басралик шайх бўлиб, ҳадисда кучли эмас. У Солим ибн Абдуллаҳ ибн Умардан (ривоят қилишда баъзи) ҳадислар билан якка қолган. Абу Жаъфар Муҳаммад ибн Алидан ривоят қилинишича, у деди: киши бирор бало эгасини кўриб ундан паноҳ сўраса, буни ўз ичида айтади ва бало эгасига эшиттирмайди.