حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ الزُّبَيْرِيُّ، حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ أَوْسٍ، عَنْ بِلاَلِ بْنِ يَحْيَى الْعَبْسِيِّ، عَنْ شُتَيْرِ بْنِ شَكَلٍ، عَنْ أَبِيهِ، شَكَلِ بْنِ حُمَيْدٍ قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ عَلِّمْنِي تَعَوُّذًا أَتَعَوَّذُ بِهِ . قَالَ فَأَخَذَ بِكَتِفِي فَقَالَ " قُلِ اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ سَمْعِي وَمِنْ شَرِّ بَصَرِي وَمِنْ شَرِّ لِسَانِي وَمِنْ شَرِّ قَلْبِي وَمِنْ شَرِّ مَنِيِّي " . يَعْنِي فَرْجَهُ . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ مِنْ حَدِيثِ سَعْدِ بْنِ أَوْسٍ عَنْ بِلاَلِ بْنِ يَحْيَى .
Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, бизга Абу Аҳмад аз-Зубайрий, бизга Саъд ибн Авс, Билол ибн Яҳё ал-Абсийдан, у Шутайр ибн Шакалдан, у отаси Шакал ибн Ҳумайд (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилди. У деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келдим ва: «Эй Аллаҳнинг Расули, менга паноҳ сўрашнинг бир (дуосини) ўргатинг, мен у билан паноҳ тилайин,» дедим. У деди: Шунда у елкамдан ушлаб: «Сен айт: «Аллаҳим, мен қулоқ эшитишимнинг ёмонлигидан, кўзим кўришининг ёмонлигидан, тилим ёмонлигидан, қалбим ёмонлигидан ва манийимнинг (яъни аврати) ёмонлигидан Сенга паноҳ тилайман,»» дедилар. У (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир, биз уни фақат Саъд ибн Авснинг Билол ибн Яҳёдан (қилган) ҳадисидан, шу йўл билан биламиз.