حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا وَائِلٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مَسْعُودٍ، يَقُولُ قُلْتُ لَهُ أَأَنْتَ سَمِعْتَهُ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ نَعَمْ . وَرَفَعَهُ أَنَّهُ قَالَ " لاَ أَحَدَ أَغْيَرُ مِنَ اللَّهِ وَلِذَلِكَ حَرَّمَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَلاَ أَحَدَ أَحَبُّ إِلَيْهِ الْمَدْحُ مِنَ اللَّهِ وَلِذَلِكَ مَدَحَ نَفْسَهُ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Жаъфар, бизга Шуъба, Амр ибн Муррадан (ривоят қилдики), у деди: Мен Абу Воилнинг шундай деганини эшитдим: Мен Абдуллаҳ ибн Масъуднинг (ривоятини) эшитдим. Мен унга: «Буни ўзинг Абдуллаҳдан эшитганмисан?» дедим. У: «Ҳа,» деди ва уни марфуъ (Набийга етказилган) қилиб (келтирдики, Набий): «Аллаҳдан кўра кўра кўра рашк қилувчироқ ҳеч ким йўқ, шу сабабли У фоҳиш ишларни — ошкорасини ҳам, яширинини ҳам — ҳаром қилди. Аллаҳдан кўра мақтов севимлироқ бўлган ҳеч ким йўқ, шу сабабли У Ўзини Ўзи мақтади,» дедилар. У (Термизий) деди: бу ҳадис шу йўлдан ҳасан саҳиҳдир.