حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ عُبَيْدَةَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كُنَّا نَحِيضُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ نَطْهُرُ فَيَأْمُرُنَا بِقَضَاءِ الصِّيَامِ وَلاَ يَأْمُرُنَا بِقَضَاءِ الصَّلاَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَقَدْ رُوِيَ عَنْ مُعَاذَةَ عَنْ عَائِشَةَ أَيْضًا . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ لاَ نَعْلَمُ بَيْنَهُمُ اخْتِلاَفًا أَنَّ الْحَائِضَ تَقْضِي الصِّيَامَ وَلاَ تَقْضِي الصَّلاَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَعُبَيْدَةُ هُوَ ابْنُ مُعَتِّبٍ الضَّبِّيُّ الْكُوفِيُّ يُكْنَى أَبَا عَبْدِ الْكَرِيمِ .
Бизга Али ибн Ҳужр ривоят қилди, у деди: бизга Али ибн Мушир, Убайдадан, у Иброҳимдан, у ал-Асваддан, у Оишадан хабар бердики, у деди: биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида ҳайз кўрар, сўнг покланардик; шунда у бизга рўзаларни қазо қилишни буюрар, лекин намозни қазо қилишни буюрмас эдилар. Абу Исо деди: бу ҳасан ҳадисдир. Бу (ҳадис) Муъозадан, у Оишадан ҳам ривоят қилинган. Илм аҳли ҳузурида амал шунга кўра бўлиб, биз уларнинг орасида — ҳайзли аёл рўзани қазо қилиши ва намозни қазо қилмаслиги — ҳақида ихтилоф борлигини билмаймиз. Абу Исо деди: Убайда — бу Ибн Муъаттиб аз-Заббий ал-Куфий бўлиб, Абу Абдулкарим деб куняланади.