حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُبَيْدِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي عَمَّارٍ، قَالَ قُلْتُ لِجَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الضَّبُعُ أَصَيْدٌ هِيَ قَالَ نَعَمْ . قَالَ قُلْتُ آكُلُهَا قَالَ نَعَمْ . قَالَ قُلْتُ أَقَالَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ نَعَمْ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . قَالَ عَلِيُّ بْنُ الْمَدِينِيِّ قَالَ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ وَرَوَى جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ هَذَا الْحَدِيثَ فَقَالَ عَنْ جَابِرٍ عَنْ عُمَرَ . وَحَدِيثُ ابْنِ جُرَيْجٍ أَصَحُّ . وَهُوَ قَوْلُ أَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا الْحَدِيثِ عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ فِي الْمُحْرِمِ إِذَا أَصَابَ ضَبُعًا أَنَّ عَلَيْهِ الْجَزَاءَ .
Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Ибн Журайж хабар берди, у Абдуллаҳ ибн Убайд ибн Умайрдан, у Ибн Абу Аммордан (ривоят қилдики), у деди: мен Жобир ибн Абдуллаҳга: «Сиртлон овми?» дедим. У: «Ҳа,» деди. Мен: «Уни еяманми?» дедим. У: «Ҳа,» деди. Мен: «Буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) айтдими?» дедим. У: «Ҳа,» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Али ибн ал-Мадиний деди: Яҳё ибн Саид деди: Жарир ибн Ҳозим бу ҳадисни ривоят қилиб, уни Жобирдан, у Умардан деб айтди. Ибн Журайжнинг ҳадиси эса асаҳҳроқдир (ишончлироқдир). Бу Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Баъзи аҳли илм наздида иҳромдаги киши сиртлонни овлаганида унинг зиммасига жазо (каффорат) лозим бўлишида шу ҳадисга амал қилинади.