حَدَّثَنَا أَبُو عَمَّارٍ، وَعَلِيُّ بْنُ خَشْرَمٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَابَاهْ، عَنْ جُبَيْرِ بْنِ مُطْعِمٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَا بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ لاَ تَمْنَعُوا أَحَدًا طَافَ بِهَذَا الْبَيْتِ وَصَلَّى أَيَّةَ سَاعَةٍ شَاءَ مِنْ لَيْلٍ أَوْ نَهَارٍ " . وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَأَبِي ذَرٍّ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ جُبَيْرِ بْنِ مُطْعِمٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَدْ رَوَاهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي نَجِيحٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَابَاهْ أَيْضًا . وَقَدِ اخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي الصَّلاَةِ بَعْدَ الْعَصْرِ وَبَعْدَ الصُّبْحِ بِمَكَّةَ فَقَالَ بَعْضُهُمْ لاَ بَأْسَ بِالصَّلاَةِ وَالطَّوَافِ بَعْدَ الْعَصْرِ وَبَعْدَ الصُّبْحِ . وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ وَاحْتَجُّوا بِحَدِيثِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم هَذَا . وَقَالَ بَعْضُهُمْ إِذَا طَافَ بَعْدَ الْعَصْرِ لَمْ يُصَلِّ حَتَّى تَغْرُبَ الشَّمْسُ وَكَذَلِكَ إِنْ طَافَ بَعْدَ صَلاَةِ الصُّبْحِ لَمْ يُصَلِّ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ . وَاحْتَجُّوا بِحَدِيثِ عُمَرَ أَنَّهُ طَافَ بَعْدَ صَلاَةِ الصُّبْحِ فَلَمْ يُصَلِّ وَخَرَجَ مِنْ مَكَّةَ حَتَّى نَزَلَ بِذِي طُوًى فَصَلَّى بَعْدَ مَا طَلَعَتِ الشَّمْسُ . وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَمَالِكِ بْنِ أَنَسٍ .
Бизга Абу Аммор ва Али ибн Хашрам ривоят қилди, улар дедилар: бизга Суфён ибн Уяйна ривоят қилди, у Абуз-Зубайрдан, у Абдуллаҳ ибн Бобаҳдан, у Жубайр ибн Мутъимдан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Абду Маноф ўғиллари! Бу Байтни тавоф қилган ва кечами ё кундузи қайси соатда хоҳласа, намоз ўқиган ҳеч кимни ман қилманглар,» дедилар. Бу бобда Ибн Аббос ва Абу Зардан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Жубайр ибн Мутъимнинг ҳадиси ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Буни Абдуллаҳ ибн Абу Нажиҳ ҳам Абдуллаҳ ибн Бобаҳдан ривоят қилган. Илм аҳли Маккада асрдан кейин ва субҳдан кейин намоз ўқиш ҳақида ихтилоф қилган. Уларнинг баъзилари: «Асрдан кейин ва субҳдан кейин намоз ўқиш ва тавоф қилишда зарар йўқ,» деди. Бу Шофеъий, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир ва улар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шу ҳадисини далил қилганлар. Уларнинг баъзилари эса: «Киши асрдан кейин тавоф қилса, қуёш ботгунча намоз ўқимайди; шунингдек субҳ намозидан кейин тавоф қилса, қуёш чиққунча намоз ўқимайди,» деди. Улар Умарнинг ҳадисини далил қилганлар: у субҳ намозидан кейин тавоф қилди, намоз ўқимади ва Маккадан чиқди, ҳатто Зу Тувога тушиб, қуёш чиққач намоз ўқиди. Бу Суфён ас-Саврий ва Молик ибн Анаснинг сўзидир.