حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ خَشْرَمٍ، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَرْمِي يَوْمَ النَّحْرِ ضُحًى وَأَمَّا بَعْدَ ذَلِكَ فَبَعْدَ زَوَالِ الشَّمْسِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا الْحَدِيثِ عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنَّهُ لاَ يَرْمِي بَعْدَ يَوْمِ النَّحْرِ إِلاَّ بَعْدَ الزَّوَالِ .
Бизга Али ибн Хашрам ривоят қилди, бизга Исо ибн Юнус ривоят қилди, Ибн Журайждан, у Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан (ривоят қилдики), у деди: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) наҳр куни (қурбонлик куни) чошт пайтида тошбўрон қилардилар; ундан кейин эса қуёш оғгандан кейин (тошбўрон қилардилар).» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Аксар илм аҳли ҳузурида амал шу ҳадисга (кўра)дир: у наҳр кунидан кейин фақат қуёш оғгандан кейин тошбўрон қилади.