حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَعُثْمَانُ يَنْزِلُونَ الأَبْطَحَ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عَائِشَةَ وَأَبِي رَافِعٍ وَابْنِ عَبَّاسٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ ابْنِ عُمَرَ حَدِيثٌ صَحِيحٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ إِنَّمَا نَعْرِفُهُ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ الرَّزَّاقِ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ . وَقَدِ اسْتَحَبَّ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ نُزُولَ الأَبْطَحِ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَرَوْا ذَلِكَ وَاجِبًا إِلاَّ مَنْ أَحَبَّ ذَلِكَ . قَالَ الشَّافِعِيُّ وَنُزُولُ الأَبْطَحِ لَيْسَ مِنَ النُّسُكِ فِي شَيْءٍ إِنَّمَا هُوَ مَنْزِلٌ نَزَلَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Ишоқ ибн Мансур ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ хабар берди, бизга Убайдуллаҳ ибн Умар хабар берди, у Нофеъдан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам), Абу Бакр, Умар ва Усмон ал-Абтаҳга тушар (қўнар) эдилар.» (Термизий) деди: Бу бобда Ойша, Абу Рофеъ ва Ибн Аббосдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Ибн Умарнинг ҳадиси саҳиҳ ҳасан ғариб ҳадисдир, биз уни фақат Абдурраззоқнинг Убайдуллаҳ ибн Умардан (қилган) ривояти орқали биламиз. Баъзи илм аҳли ал-Абтаҳга тушишни мустабаб санаган, лекин уни вожиб деб билмаганлар, фақат ким буни хоҳласа (ихтиёрий). Шофеий деди: ал-Абтаҳга тушиш ҳеч бир жиҳатдан маносик (ҳаж амаллари)дан эмас, у фақат Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тушган бир манзилдир, холос.