حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ الْوَاسِطِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ نُمَيْرٍ، عَنْ أَشْعَثَ بْنِ سَوَّارٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ كُنَّا إِذَا حَجَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَكُنَّا نُلَبِّي عَنِ النِّسَاءِ وَنَرْمِي عَنِ الصِّبْيَانِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَقَدْ أَجْمَعَ أَهْلُ الْعِلْمِ عَلَى أَنَّ الْمَرْأَةَ لاَ يُلَبِّي عَنْهَا غَيْرُهَا بَلْ هِيَ تُلَبِّي عَنْ نَفْسِهَا وَيُكْرَهُ لَهَا رَفْعُ الصَّوْتِ بِالتَّلْبِيَةِ .
Бизга Муҳаммад ибн Исмоил ал-Воситий ривоят қилди, у деди: мен Ибн Нумайрдан эшитдим, у Ашъас ибн Саввордан, у Абуз-Зубайрдан, у Жобир (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: «Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга ҳаж қилганимизда, аёллар учун талбия айтар ва гўдаклар учун тош отар эдик.» Абу Исо (Термизий) деди: Бу ғариб ҳадисдир, биз уни фақат шу йўл орқали биламиз. Илм аҳли иттифоқ қилганки, аёл учун бошқа бирор киши талбия айтмайди, балки у ўзи ўзи учун талбия айтади ва унга талбияда овозини кўтариш макруҳдир.