إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ
Албатта, у мўмин бандаларимиздандир.
ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْأَخَرِينَ
Сўнгра қолганларни ғарқ қилдик.
۞ وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبْرَٲهِيمَ
Албатта, Иброҳим ҳам унинг гуруҳидандир.
إِذْ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ
Ўшанда у ўз Раббига соғлом қалб ила келмишди.
إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَاذَا تَعْبُدُونَ
Ўшанда отасига ва қавмига: «Нимага ибодат қилмоқдасиз?!
أَئِفْكًا ءَالِهَةً دُونَ ٱللَّهِ تُرِيدُونَ
Аллаҳдан ўзга уйдирма илаҳларни хоҳлайсизларми?!
فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ
Оламларнинг Рабби ҳақида нима гумонингиз бор?!» демишди.
فَنَظَرَ نَظْرَةً فِى ٱلنُّجُومِ
У юлдузларга бир назар солди
فَقَالَ إِنِّى سَقِيمٌ
Ва: «Албатта, мен беморман» деди.
فَتَوَلَّوْاْ عَنْهُ مُدْبِرِينَ
Дарҳол, ундан юз ўгириб юриб кетдилар.
فَرَاغَ إِلَىٰٓ ءَالِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ
Бас, тезда уларнинг илаҳларига бурилди ва: «Қани, емайсизларми?!
مَا لَكُمْ لَا تَنطِقُونَ
Сизга нима бўлди?! Гапирмайсизларми?!» деди.
فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبَۢا بِٱلْيَمِينِ
Сўнг уларга яқинлашиб, ўнг қўл билан ура бошлади.
فَأَقْبَلُوٓاْ إِلَيْهِ يَزِفُّونَ
Улар у томон шошиб, бир-бирларини туртиб кела бошлади.
قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ
У: «Ўзингиз йўниб ясаган нарсага ибодат қиласизларми?!
وَٱللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ
Ҳолбуки, сизни ҳам, қолган нарсаларингизни ҳам Аллаҳ яратган-ку?!» деди.
قَالُواْ ٱبْنُواْ لَهُۥ بُنْيَـٰنًا فَأَلْقُوهُ فِى ٱلْجَحِيمِ
Улар: «Унинг учун бино қилинглар, бас, уни гулханга отинглар!» дедилар.
فَأَرَادُواْ بِهِۦ كَيْدًا فَجَعَلْنَـٰهُمُ ٱلْأَسْفَلِينَ
Бас, улар унга макр-ҳийлани ирода қилишди. Биз уларни тубан қилдик.
وَقَالَ إِنِّى ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّى سَيَهْدِينِ
У: «Албатта, мен Раббимга боргувчиман. У мени ҳидаят қилур.
رَبِّ هَبْ لِى مِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ
Раббим, менга солиҳлардан ато эт», деди.