قَالَ ٱدْخُلُوا۟ فِىٓ أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِكُم مِّنَ ٱلْجِنِّ وَٱلْإِنسِ فِى ٱلنَّارِ ۖ كُلَّمَا دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَّعَنَتْ أُخْتَهَا ۖ حَتَّىٰٓ إِذَا ٱدَّارَكُوا۟ فِيهَا جَمِيعًا قَالَتْ أُخْرَىٰهُمْ لِأُولَىٰهُمْ رَبَّنَا هَـٰٓؤُلَآءِ أَضَلُّونَا فَـَٔاتِهِمْ عَذَابًا ضِعْفًا مِّنَ ٱلنَّارِ ۖ قَالَ لِكُلٍّ ضِعْفٌ وَلَـٰكِن لَّا تَعْلَمُونَ
У Зот: «Сиздан олдин ўтган, жин ва инсдан бўлган умматлар билан оловга киринг», – дер. Ҳар қачон бир уммат кирганда, биродарини лаънатлар. Ниҳоят, у ерда ҳаммалари топишганларида, кейингилари аввалгилари ҳақида: «Раббимиз! Бизни манавилар адаштирган эдилар. Уларга олов азобини икки баробар қилиб бер», – дерлар. У Зот: «Ҳаммага ҳам икки баробар, лекин билмайсизлар», – дер.