حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا عِيسَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ يَزِيدَ بْنِ جَابِرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَطَاءٌ الْخُرَاسَانِيُّ، عَنْ مَوْلَى، امْرَأَتِهِ أُمِّ عُثْمَانَ قَالَ سَمِعْتُ عَلِيًّا، - رضى الله عنه - عَلَى مِنْبَرِ الْكُوفَةِ يَقُولُ " إِذَا كَانَ يَوْمُ الْجُمُعَةِ غَدَتِ الشَّيَاطِينُ بِرَايَاتِهَا إِلَى الأَسْوَاقِ فَيَرْمُونَ النَّاسَ بِالتَّرَابِيثِ أَوِ الرَّبَائِثِ وَيُثَبِّطُونَهُمْ عَنِ الْجُمُعَةِ وَتَغْدُو الْمَلاَئِكَةُ فَيَجْلِسُونَ عَلَى أَبْوَابِ الْمَسْجِدِ فَيَكْتُبُونَ الرَّجُلَ مِنْ سَاعَةٍ وَالرَّجُلَ مِنْ سَاعَتَيْنِ حَتَّى يَخْرُجَ الإِمَامُ فَإِذَا جَلَسَ الرَّجُلُ مَجْلِسًا يَسْتَمْكِنُ فِيهِ مِنَ الاِسْتِمَاعِ وَالنَّظَرِ فَأَنْصَتَ وَلَمْ يَلْغُ كَانَ لَهُ كِفْلاَنِ مِنْ أَجْرٍ فَإِنْ نَأَى وَجَلَسَ حَيْثُ لاَ يَسْمَعُ فَأَنْصَتَ وَلَمْ يَلْغُ كَانَ لَهُ كِفْلٌ مِنْ أَجْرٍ وَإِنْ جَلَسَ مَجْلِسًا يَسْتَمْكِنُ فِيهِ مِنَ الاِسْتِمَاعِ وَالنَّظَرِ فَلَغَا وَلَمْ يُنْصِتْ كَانَ لَهُ كِفْلٌ مِنْ وِزْرٍ وَمَنْ قَالَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ لِصَاحِبِهِ صَهْ . فَقَدْ لَغَا وَمَنْ لَغَا فَلَيْسَ لَهُ فِي جُمُعَتِهِ تِلْكَ شَىْءٌ " . ثُمَّ يَقُولُ فِي آخِرِ ذَلِكَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ذَلِكَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ عَنِ ابْنِ جَابِرٍ قَالَ بِالرَّبَائِثِ وَقَالَ مَوْلَى امْرَأَتِهِ أُمِّ عُثْمَانَ بْنِ عَطَاءٍ .
Бизга Иброҳим ибн Мусо ривоят қилди, бизга Исо хабар берди, бизга Абдурраҳмон ибн Язид ибн Жобир ривоят қилди. У деди: Менга Ато ал-Хуросоний ўз хотини Умму Усмоннинг озод қилган қулидан ривоят қилди. У деди: Мен Алини — розияллаҳу анҳу — Куфа минбари устида шундай деётганини эшитдим: «Жума куни келганида шайтонлар ўз байроқлари билан бозорларга отланадилар ва одамларга тўсиқлар (ташвишлар) ташлаб, уларни жумадан тўсадилар. Малоикалар эса эрта келиб масжид эшиклари олдида ўтирадилар-да, бир кишини биринчи соатда (келгани учун), бир кишини иккинчи соатда келгани учун ёзадилар, то имом чиққунча. Киши тинглаш ва кўришга қодир бўладиган бир жойда ўтириб, жим туриб беҳуда иш қилмаса, унга икки ҳисса ажр бўлади. Агар узоқлашиб, эшитилмайдиган жойда ўтирса-да, жим туриб беҳуда иш қилмаса, унга бир ҳисса ажр бўлади. Агар тинглаш ва кўришга қодир бўладиган жойда ўтириб, беҳуда иш қилиб жим турмаса, унга бир ҳисса гуноҳ бўлади. Ким жума кунида ўртоғига ‹Жим бўл› деса, беҳуда иш қилибди. Ким беҳуда иш қилса, ўша жумасида унга ҳеч нарса (ажр) йўқ» дерди. Сўнг бунинг охирида: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шуни айтаётганларини эшитдим» дерди. Абу Довуд деди: Буни Валид ибн Муслим Ибн Жобирдан ривоят қилди ва ‹бир-рабоис› деди, ҳамда ‹ўз хотини Умму Усмоннинг қули, Ато ибн Усмоннинг қули› деди.