139-ҳадисСунани Абу Довуд · Таҳорат китоби
حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ مَسْعَدَةَ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، قَالَ سَمِعْتُ لَيْثًا، يَذْكُرُ عَنْ طَلْحَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، قَالَ دَخَلْتُ - يَعْنِي - عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَتَوَضَّأُ وَالْمَاءُ يَسِيلُ مِنْ وَجْهِهِ وَلِحْيَتِهِ عَلَى صَدْرِهِ فَرَأَيْتُهُ يَفْصِلُ بَيْنَ الْمَضْمَضَةِ وَالاِسْتِنْشَاقِ .
Бизга Ҳумайд ибн Масъада ривоят қилди, бизга Муътамир ривоят қилди, у деди: мен Лайснинг Талҳадан, у отасидан, у бобосидан зикр қилганини эшитдим, у деди: «Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурига кирдим, У таҳорат қилаётган эди ва сув юзи ҳамда соқолидан кўкрагига оқар эди. Мен У зотнинг оғиз чайиш билан бурунга сув тортиш орасини ажратганини кўрдим.»