Сунани Абу Довуд — 1405-ҳадис

Тилават саждаси · Муфассал сураларда саждани инкор этганлар

1405-ҳадисСунани Абу Довуд · Тилават саждаси

حَدَّثَنَا ابْنُ السَّرْحِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو صَخْرٍ، عَنِ ابْنِ قُسَيْطٍ، عَنْ خَارِجَةَ بْنِ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِمَعْنَاهُ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ كَانَ زَيْدٌ الإِمَامَ فَلَمْ يَسْجُدْ فِيهَا ‏.‏

Бизга Ибн ас-Сарҳ ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб хабар берди, бизга Абу Сахр ривоят қилди, у Ибн Қусайтдан, у Хорижа ибн Зайд ибн Собитдан, у отасидан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан шу маънода ривоят қилди. Абу Довуд деди: Зайд имом эди, лекин унда сажда қилмади.

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам

Сунани Абу Довуд, 1404-ҳадисТилават саждаси

у Ибн Абу Зиъбдан, у Язид ибн Абдуллаҳ ибн Қусайтдан, у Ато ибн Ясордан, у Зайд ибн Собитдан ривоят қилиб, у деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга Нажмни ўқиб бердим, у зот унда сажда қилмадилар.

Саҳиҳи Муслим, 605-ҳадисТаҳорат китоби

(Ибн Абу Зоида) отасидан, Мусъаб ибн Шайбадан шу иснодда шу мислини (ривоят қилди); фақат у: "Отаси: ‹Ўнинчисини унутдим› деди" деди.

Саҳиҳи Муслим, 5445-ҳадисКийим ва безак

менга отам хабар берди, у Мусъаб ибн Шайбадан, у Сафийя бинт Шайбадан, у Оишадан ривоят қилди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир тонгда устида қора жунли, нақшли мирт (ёпинчиқ) билан чиқди.

Сунани Абу Довуд, 2229-ҳадисТалоқ китоби

ки, Собит ибн Қайснинг аёли ундан хулъ (мол эвазига ажралиш) қилди, шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг иддасини бир ҳайз қилиб белгиладилар. Абу Довуд деди: Бу ҳадисни Абдурраззоқ Маъмардан, у Амр ибн…

Саҳиҳул Бухорий, 6945-ҳадисМажбурлаш китоби

): Отаси уни — у сойиба (тул/ажрашган) бўлиб туриб — (бошқага) уйлантирди, у буни ёқтирмади. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келди, (Набий) унинг никоҳини рад қилди.

Сунани Абу Довуд, 4567-ҳадисДият китоби

менга Амр ибн Шуайб отасидан, у бобосидан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз ўрнида турган, аммо кўрмайдиган (қотиб қолган) кўз ҳақида диятнинг учдан бири билан ҳукм қилдилар.