حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي، حَدَّثَنَا بَكْرٌ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ أَبِي هُرَيْرَةَ الْعَتَمَةَ فَقَرَأَ { إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ } فَسَجَدَ فَقُلْتُ مَا هَذِهِ السَّجْدَةُ قَالَ سَجَدْتُ بِهَا خَلْفَ أَبِي الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم فَلاَ أَزَالُ أَسْجُدُ بِهَا حَتَّى أَلْقَاهُ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга ал-Муътамир ривоят қилди, у деди: Отамдан эшитдим, бизга Бакр ривоят қилди, у Абу Рофиъдан ривоят қилиб, у деди: Мен Абу Ҳурайра билан хуфтон намозини ўқидим, у ‹Изас-самоу-ншаққот›ни ўқиди ва сажда қилди. Мен: «Бу қандай сажда?» дедим. У деди: «Мен буни Абул-Қосим соллаллаҳу алайҳи васалламнинг орқаларида сажда қилганман, шунинг учун унга учрашгунимча буни сажда қилаверман».