Сунани Абу Довуд — 1751-ҳадис

Ҳаж китоби · Сигирни қурбонлик қилиш

1751-ҳадисСунани Абу Довуд · Ҳаж китоби

حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ مِهْرَانَ الرَّازِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ، عَنِ الأَوْزَاعِيِّ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَبَحَ عَمَّنِ اعْتَمَرَ مِنْ نِسَائِهِ بَقَرَةً بَيْنَهُنَّ ‏.‏

Бизга Амр ибн Усмон ва Муҳаммад ибн Меҳрон ар-Розий ривоят қилиб айтдилар: бизга Валид ривоят қилди, у Авзоийдан, у Яҳёдан, у Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам умра қилган хотинлари номидан улар ўртасида (умумий) битта сигир сўйди.

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам

Сунани Абу Довуд, 541-ҳадисНамоз китоби

бу унинг лафзи — у ал-Авзоийдан, у аз-Зуҳрийдан, у Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам учун намозга иқомат айтилар, шунда одамлар Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз…

Саҳиҳул Бухорий, 5108-ҳадисНикоҳ китоби

Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам аёлни аммаси устига ёки холаси устига никоҳлашдан қайтардилар. Довуд ва Ибн Авн Шаъбийдан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилдилар).

Сунани Насоий, 3289-ҳадисНикоҳ китоби

ки, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)нинг шундай деганини эшитди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир аёл билан унинг аммаси, бир аёл билан унинг холаси орасида (бир вақтнинг ўзида никоҳ) жамланишидан…

Сунани Абу Довуд, 5244-ҳадисОдоб китоби

У Восилдан, у Яҳё ибн Уқайлдан, у Яҳё ибн Яъмардан, у Абул-Асвад ад-Дийлийдан, у Абу Заррдан шу ҳадисни ривоят қилди ва Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни унинг ўртасида зикр қилди.

Сунани Насоий, 3513-ҳадисТалоқ китоби

Суфёндан, у Яҳё ибн Саиддан, у Сулаймон ибн Ясордан, у Курайбдан, у Умма Саламадан; ва Муҳаммад ибн Амрдан, у Абу Саламадан, у Курайбдан, у Умма Саламадан (ривоят қилдиларки), у деди: Субайъа эри вафотидан кейин…

Саҳиҳул Бухорий, 303-ҳадисҲайз китоби

Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хотинларидан бирига мубошарат қилмоқчи бўлганларида, унга (изор боғлашни) буюрардилар, у эса ҳайзли ҳолатда изор боғларди. Уни Суфён аш-Шайбонийдан ривоят қилди.