حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ الطَّيَالِسِيُّ، وَحَفْصُ بْنُ عُمَرَ، - الْمَعْنَى - قَالاَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، - قَالَ أَبُو الْوَلِيدِ - قَالَ سَمِعْتُ أَبَا حَسَّانَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلَّى الظُّهْرَ بِذِي الْحُلَيْفَةِ ثُمَّ دَعَا بِبَدَنَةٍ فَأَشْعَرَهَا مِنْ صَفْحَةِ سَنَامِهَا الأَيْمَنِ ثُمَّ سَلَتَ عَنْهَا الدَّمَ وَقَلَّدَهَا بِنَعْلَيْنِ ثُمَّ أُتِيَ بِرَاحِلَتِهِ فَلَمَّا قَعَدَ عَلَيْهَا وَاسْتَوَتْ بِهِ عَلَى الْبَيْدَاءِ أَهَلَّ بِالْحَجِّ .
Бизга Абул Валид ат-Таёлисий ва Ҳафс ибн Умар — маъно жиҳатдан — ривоят қилиб айтдилар: бизга Шуъба ривоят қилди, у Қатодадан — Абул Валид айтди — у деди: мен Абу Ҳассондан эшитдим, у Ибн Аббосдан ривоят қилди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Зул-Ҳулайфада пешин намозини ўқиди, сўнг бир туя (бўрдоқи) келтиришни буюрди ва унинг ўнг ўркачи ёнбошидан ишъор қилди (белги қўйиб жароҳатлади), сўнг ундан қонни артди ва унга иккита наъл (оёқ кийим) билан қилода (белги) осди. Сўнг унга улови келтирилди, у устига ўтириб, улови уни Байдога олиб чиқиб тик турганида, ҳаж учун талбия айтди.