501-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Намоз китоби
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ أَبِي جُحَيْفَةَ، قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْهَاجِرَةِ فَصَلَّى بِالْبَطْحَاءِ الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ رَكْعَتَيْنِ، وَنَصَبَ بَيْنَ يَدَيْهِ عَنَزَةً، وَتَوَضَّأَ، فَجَعَلَ النَّاسُ يَتَمَسَّحُونَ بِوَضُوئِهِ.
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Ҳакамдан, у Абу Жуҳайфадан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам пешин чоғида чиқиб, Батъҳода пешин ва асрни икки ракатдан ўқидилар, олдиларига аназа (найза) санчиб қўйдилар ва таҳорат қилдилар. Одамлар у зотнинг таҳорат суви билан (баракат тилаб) суртинардилар.