حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمِ بْنِ بَزِيعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شَاذَانُ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي مَيْمُونَةَ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا خَرَجَ لِحَاجَتِهِ تَبِعْتُهُ أَنَا وَغُلاَمٌ وَمَعَنَا عُكَّازَةٌ أَوْ عَصًا أَوْ عَنَزَةٌ وَمَعَنَا إِدَاوَةٌ، فَإِذَا فَرَغَ مِنْ حَاجَتِهِ نَاوَلْنَاهُ الإِدَاوَةَ.
Муҳаммад ибн Ҳотим ибн Базиъ бизга айтди: Шозон бизга айтди, Шуъбадан, у Ато ибн Абу Маймунадан: У деди: Анас ибн Моликни эшитдим: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳожатлари учун чиқсалар, мен ва бир бола у зотнинг ортидан эргашардик, биз билан асоёғ ёки таёқ ёки аназа (найза) ҳамда сув идиши (идова) бўларди. У зот ҳожатларидан чиққач, биз унга идишни узатардик.