150-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Таҳорат китоби
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، هِشَامُ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي مُعَاذٍ ـ وَاسْمُهُ عَطَاءُ بْنُ أَبِي مَيْمُونَةَ ـ قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا خَرَجَ لِحَاجَتِهِ أَجِيءُ أَنَا وَغُلاَمٌ مَعَنَا إِدَاوَةٌ مِنْ مَاءٍ. يَعْنِي يَسْتَنْجِي بِهِ.
Бизга Абул-Валид Ҳишом ибн Абдулмалик ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба, Абу Муоздан — унинг исми Ато ибн Абу Маймуна — ривоят қилди, у деди: мен Анас ибн Моликни шундай деганини эшитдим: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳожатлари учун чиққанларида, мен ва бир бола — ёнимизда сувли идиш (билан) — келардик. Яъни у билан истинжо қилардилар.