حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا الْحَكَمُ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا جُحَيْفَةَ، يَقُولُ خَرَجَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْهَاجِرَةِ، فَأُتِيَ بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ، فَجَعَلَ النَّاسُ يَأْخُذُونَ مِنْ فَضْلِ وَضُوئِهِ فَيَتَمَسَّحُونَ بِهِ، فَصَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الظُّهْرَ رَكْعَتَيْنِ وَالْعَصْرَ رَكْعَتَيْنِ، وَبَيْنَ يَدَيْهِ عَنَزَةٌ.
Бизга Одам ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба ривоят қилди, у деди: бизга ал-Ҳакам ривоят қилди, у деди: мен Абу Жуҳайфани шундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизнинг олдимизга пешин чоғида чиқдилар. Унга таҳорат (суви) келтирилди, у киши таҳорат қилдилар. Одамлар у кишининг таҳоратидан ортган (сув)дан олиб, у билан (баданларига) сурта бошладилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) пешинни икки ракаат, асрни икки ракаат ўқидилар — олдиларида (сутра қилиб) аназа (таёқ) (турарди).